İHANETLE UYUYANLAR

Bazı uykular vardır; başını koyduğun yastık sana hiç ait değildir.
Kapanan gözlerin, gördüğün rüya, duyduğun fısıltı...
Hepsi senden çok önce başlar ve sen uyanana kadar bitmez.

Bu şehirde herkes birine borçludur; bir kurşuna, bir ihanete, bir geceye...
Ayzer, ölü sanılan nefesiyle karanlığı dizginlerken, Riva avuçlarının arasına kanla karışmış bir umut taşır.
Ama bazı geceler, en sessiz sırlar tam yastığın altına saklanır; kan, tül beyazına bulaşır.
Ve kimse bilmez - en ağır ihanet bazen tam yanında nefes alır.

Bir sofrada hem dost hem düşman, şarap kadehlerinde kan tadı, her bakış bir hançer, her kelime bir mermi...

Bir adam, bir kadın, bir yemin, bir mezar.
Gecenin en soğuk noktasında bile sevmenin ağırlığı vardır.
Ve bazen bir mezar kazılır... içinde hâlâ atan iki kalp vardır.

Bu hikâye tam orada başlar.
Gözlerinizi kapayın.
Çünkü ihanetle uyuyanlar asla sabaha uyanmaz.