Yine de gel

''Gitmene izin vermeyeceğim. Bunu o kalın kafana sok!''

sesi duvarlara çarpıp geri döndü ve boş evin içinde bir yankı oluşturdu. Bense öylece suratına bakıyordum. Sonunda donuk ifademi koruyarak bir cümle kurmayı başardım.

''Bu zamana kadar gitmem için her şeyi yaptın ve şimdi gitme mi diyorsun?''

Vereceği cevabı cidden çok merak ediyordum çünkü ne olursa olsun onu seviyordum. Bakışlarını yüzüme kaydırdı. Sertçe yutkundu. Konuşmakta ilk defa zorlanıyordu.

''Özür dilerim.''

Bu sözler bende şok etkisi yaratırken ardından söylediği sözler beni olduğum yere çiviledi. Başım dönmeye başlamıştı. Çünkü sonunda başarmıştım. O sözler beni kendime getirdi. Batıkan beni gerçekten farklı görüyordu artık.

''Bir zamanlar senin bana söylediklerini sana söylüyorum Nisa. 'Üzmene bile razıyım. Üz, ağlat ama yine de gel...' ''