Ai e urren për pushtetin, që ajo ka. Ajo e do për përbindëshin, që ai është.
Rregullin, për të mos zgjedhur askënd dhe asgjë tjetër mbi synimet e veta, Gideon Tenebri nuk e ka pasur asnjëherë të vështirë, që ta zbatojë pa asnjë shpërqendrim, deri kur një piktore bëhet pjesë e jetës së tij dhe tundimi, për të ndryshuar prioritet, fillon të ngjajë i pashmangshëm.
Plotësisht e ndaluar, për t'u pasur edhe në mendime, ajo duhet të qëndrojë me çdo kusht në listën e armiqve të tij, sado e papranueshme t'i duket Gideonit të humburit atë.
Por i kujt armik duhet të bëhet ai tani, për t'ia dalë mbanë: i vetes, që ka qenë gjithmonë zgjedhje e dytë, i familjes, që ka vetëm atë për litar shpëtimi, apo i gruas, që premton se jeta do bëhet shumë më tepër interesante dhe e bukur me atë në krah?
Teksa linte pas pemen ne fund te rruges, xhamin gjysem te hapur te dritares se katit te dyte, shpinen kishte kthyer. Nuk do te kthente kurrsesi koken per te pare mungesen e nje shikimi qe nga pas nuk po e ndiqte ne kete nate te erret.
Le te ishte nje arrogant ne ikje. Me shpinen e kthyer do e braktiste gjithcka. Le te konsiderohej nje fatlum mosmirenjohes qe nuk denjoi te hidhte syte e te pershendetej per te fundit here me gjithcka kishte nderkohe qe ne realitet ai thjesht ishte nje fatkeq qe e kishte te pamundur ti thoshte 'lamtumire' asaj gjithckaje nese do te kthente koken edhe njehere.
Teksa braktiste naten, pemen, rrugen e mbase gjithcka tjeter qe njihte, nuk mundej te mos mendonte se nderkohe qe njerezit luteshin per nje fund te bukur, ai kishte dashur fare pak.
Ah, sikur Argenti te kishte patur fatin te kishte vec nje fillim.