Hiçliğime Hoş Geldin

Bedenim yatağın kenarına yapışmıştı. Dışarıda rüzgar, pencere camına ölü bir adamın parmakları gibi vuruyordu. Gözlerimi tavana dikmiştim ama gördüğüm şey hiçbir zaman sadece tavan değildi. Orada, duvarların arasına sıkışmış bir yüz vardı. Karanlıkta bile hatlarını ezbere bildiğim bir yüz. Sidar Altınöz.

Adını bile içimden geçirirken kalbim, kendi kaburgalarımı kırmak ister gibi atıyordu. Çünkü Sidar, birine "aşık olunacak" türden biri değildi. O, kalbinin sahibi olan değil, kalbini paramparça edip içinde taht kuran biriydi.
Benim içinse...
O, kurtarıcı değil; batırıcıydı.