Kırık Aynalar Kenti

"Bazı yaralar kabuk bağlar ama altı sızlamaktan asla vazgeçmez. Ben senin zihninden silindiğim gün, kendi tuvalimde koyu bir maviye dönüştüm."

Zihnimdeki kat kat kurumuş boyaların altında, bir kaza gecesinin siren sesleri saklıydı. Arkamda bıraktığım şehri, lise yıllarını ve bir hastane koridorunun buz gibi fayanslarında kaybettiğim gözleri unutmak için sığınmıştım bu sahil kasabasına.
Taze kahve kokuları, dalga sesleri ve bir güzel sanatlar atölyesinin sükûneti... İyileştiğimi sanıyordum.

Ta ki o üniversite bahçesinde, parmaklarımız yabancı bir kâğıdın üzerinde birbirine teğet geçene kadar.
O beni unutmuştu.

Gözlerimin içine bakıyordu ama beni görmüyordu.
Bense onun bir tebessümüne bir ömür feda etmeye hazır o kızdım hâlâ.

"Hiç karşılaşmamış iki yabancı olmak kolaydı. Asıl olay, bir zamanlar her şeyi olduğun insanın gözlerinde bir hiç olabilmekteydi."