The Echo of Us
- LECTURAS 161
- Votos 21
- Partes 14
Minahal niya nang buo, iniwan siyang wasak. Ngayon, bumalik siya hindi para mahalin muli, kundi para gamitin. Ginagawa siyang laruan ng kanyang dating kasintahan, ang lalaking minsang nangako ng "habambuhay." Sa bawat haplos, may kirot. Sa bawat halik, may kasamang kasinungalingan. Pero kahit alam niyang mali, ang puso niya'y patuloy pa ring sumisigaw ng pangalan nito. Ito ang kwento ng pag-ibig na hindi na dapat binubuhay ngunit pilit pa ring bumabalik... gaya ng alingawngaw ng kahapon na ayaw tumahimik.
Todos los derechos reservados
#2
exfiance
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
DON'T CRY
Sa isang tahimik na baybaying bayan, nagtagpo ang dalawang pusong sugatan - si Lara, ang pintor na tumigil nang maniwala sa pag-ibig, at si Eli, ang musikong natutong tumawa sa gitna ng sakit. Sa pagitan ng alon at awit, unti-unting nabuo ang isang koneksyon na hindi nila inasahan. Ngunit habang lumalalim ang pagmamahalan, kasabay nitong dumarating ang mga lihim, pangako, at mga paalam na hindi maiiwasan. Isang kwento ng pag-ibig, pagkawala, at muling pagbangon. Dahil minsan, kahit matapos ang lahat, may mga awit na patuloy pa ring umaalingawngaw sa puso. > "Don't cry, my love... kahit wala na ako, nandiyan pa rin ako sa hangin."
No One Raised Me, But You (Completed)
Started:6/24/25 Ended: 7/1/25 > Wala akong gabay. Wala akong tinig na nagsabi kung tama ba 'yung ginagawa ko. Wala akong kamay na humila sa'kin palayo sa gulo. Iniwan ako ng nanay ko para sa ibang lalaki. At ang tatay ko? Lagi siyang wala. Abala sa trabaho, sa kumpanya, sa kung saan. Hindi niya alam na unti-unti na akong nawawala. Akala ko okay lang maging bastos, sumagot, maglayas, manakit. Akala ko normal lang maging ako-yung walang pakialam. Pero dumating siya. Tahimik. Palaging seryoso. Ayoko sa kanya nung una-masungit, preskong presidente ng school. Pero habang tumatagal, siya 'yung tanging tao na... pinagsabihan ako. Hinintay akong magbago. Tinuruan akong rumespeto. Hindi dahil kailangan-kundi dahil gusto niya akong matutong mahalin ang sarili ko. No one raised me... but you did. And now, I don't know how to live without you.Concluida
My Homophobic's WIFE
I love you!! And your mine!! Di ko alam kung anong kailangan kong gawin para mahalin mo ako! Ginawa ko naman lahat ah. Lahat ng sa tingin kong makakaya ko. Pero bakit hindi pa din sapat!! Sa bagay?! Loving you cant make you fall in love with me!! Its my choice in the first place na mahalin ka!! Even though i know na impossible!! Kasi homophobic ka!! Pero akin ka!! Pero ganun ba talaga?? Hindi ba talaga pwedeng mag karoon ng ikaw at ako?? Hindi mo ba talaga kaya akong mahalin?? Siguro ito na nga tamang gawin para kalimutan kita. Mahal kita, pero kalayaan sa akin ang lagi mong hiling. Hindi kita mahal!! Never kitang mamahalin!! Nakakairita!! I hate you!! I h-hate you!! Paano ba mag mahal?? Hanggang kailan ba dapat mag mahal?? Kailan ba dapat sumuko? Paano ka susuko?? Hanggang saan yung kaya mong tanggapin?? Paano kung di na ikaw ang mahal nya?? At iba na??Concluida
Absolutely Mine! (Terbit)
Putus saat sedang sayang-sayangnya? Brisa mengalaminya. Bahkan dia sang pelaku. Ada hatinya yang sedang dicegah untuk tersakiti. Diputus saat sedang sayang-sayangnya? Daxton meradang dan tidak terima. Namun, apa yang bisa dia lakukan saat sang "pelaku" menghilang? Tiga tahun berlalu. Keduanya masih menyimpan rasa. Kala mereka bertemu kembali, Daxton bertekad memiliki lagi karena sudah jelas hatinya masih menyimpan nama Brisa. Di lain pihak, Brisa menolak memberi kesempatan karena tidak ingin kembali pada hubungan yang memberi luka. Ketika hubungan bukan hanya berlandaskan cinta, tapi juga kejujuran dan rasa percaya. Ketika setia tidak perlu dipertanyakan lagi, namun ada masa lalu yang menyakiti hati. Beberapa part sudah ditarik untuk proses penerbitan. Terima kasihConcluida
When words fade
Akala ko forever na. Akala ko sapat na 'yung pagmamahal ko para manatili siya. Pero hindi pa pala sapat. Iniwan niya ako nang walang dahilan, walang paliwanag. Iniwan niya akong bitbit lahat ng alaala, habang siya... parang ang dali niyang lumimot. Sakit na hindi mo maipaliwanag. Parang may malaking butas sa puso ko na kahit anong pilit, hindi agad gumagaling. Pinipilit kong kalimutan, araw-araw. Pero minsan, ang alaala niya ang huling pumapatak sa gabi ko - yung mga tanong na paulit-ulit na bumabalik: "Bakit ako hindi sapat?" "Anong kulang sa akin?" "Bakit ako lang ang naiwan?" Minsan, natatakot akong makita siya ulit. 'Yung tipong bigla na lang, sa lugar na hindi ko inaasahan - magkaharap kami. Ano kaya ang gagawin ko? Tatahimik na lang ba ako? O lalaban? Pipiliin ko pa ba siyang mahalin, kahit sinabi niyang tapos na? O kaya ngayon, pipiliin ko na ang sarili ko? Hindi madali 'to. Pero natutunan kong hindi lahat ng "goodbye" ay katapusan. Minsan, simula siya ng paghilom. Sa katahimikan at sakit, unti-unti kong natutunan na mahalin ang sarili ko ulit. Na hindi ako kulang, hindi ako hindi sapat - Ako ay buo, kahit na wala siya. Ito ang kwento ko: Kwento ng pag-ibig na naglaho, At kwento ng pag-ibigConcluida
THE WAY YOU SEE ME
May mga kwento kasing nagsisimula sa isang sulat. Isang simpleng papel na may tinta ng damdaming pilit ikinukubli. Sa una, akala mo kilig lang - secret admirer, kilig sa hallway, ngiti mula sa malayo. At totoo naman, ganoon nga ang simula. Araw-araw ay may lihim na mensahe. Tahimik lang siyang nagpaparamdam. Sa pagitan ng libro, sa ilalim ng mesa, sa gitna ng katahimikan. Hanggang sa ang pusong sanay magmahal nang patago, ay natutong tumugon. At doon siya nagsimulang umasa. Na siya na nga. Na siya ang pinili. Na siya ang sinusulat. Na siya... ang tinutukoy. Pero sa bawat kwento ng pag-ibig, laging may hindi inaasahan. At madalas, hindi 'yung umaamin ang tunay na may dahilan. Minsan, ang pinakamatagal nang tumitingin... siya rin palang pinakamaraming tinatago. Ito ang kwento ng isang pusong pinili magmahal sa katahimikan. Ng isang pusong natutong tumugon. At ng isang katotohanang hindi isinulat sa kahit anong sulat.Concluida
Pano Nga Ba Mag-Move On?
Paano nga ba mag-move on? Hanggang kailan mo mararamdaman 'yung sakit na paulit-ulit mong tinatago sa bawat ngiti? Hanggang kailan mo tataglayin 'yung bigat na ayaw bitawan ng puso mo-kahit gusto mo na ring makalaya? Ang hirap, 'di ba? Hindi naman kasi madaling mag-move on, lalo na kung 'yung isa... masaya na, habang ikaw, naiwan pa rin sa gitna ng mga alaala. Para kang naglalakad sa ulap na puro "sana," "bakit," at "paano kung." Ako nga pala si Vince. At ito... ito ang kwento ng isang taong natutong maghilom, dahan-dahan. Isang taong muntik nang sumuko sa sakit ng pag-ibig, pero piniling bumangon pa rin. Tatlong taon na mula nang maghiwalay kami. Oo, tatlong taon-pero bakit parang kahapon lang? Samahan mo 'ko. Hindi para lang balikan ang nakaraan, kundi para maintindihan kung paano nga ba talaga magmahal, masaktan, at sa huli... matutong bumitaw.
My Twin Sister's Wife
"We will announce our identity as CEO and you being the president. Also.." hindi ko alam kung kailangan ko bang banggitin ito sa kanya pero tumitig ito sa akin wari mo'y naghihintay ng sagot. "We will also announce our m-marriage to the public." "How long do you want to pretend?" naupo ito sa sofa at isinandal niya ang ulo niya sa sandalan paharap sa kisame. Hindi ako naka sagot. Hanggang kailan nga ba? Hindi ko rin masagot ang tanong niya. Ni hindi ko rin alam kung nagpapanggap nga lang ba ko o totoo ang mga pinapakita ko. Instead of answering her, naglakad ako patungo sa bathroom pero pinigilan niya ako nang hawakan niya ako sa kamay ko. I felt the current na parang sa kasuluk sulukan ng katawan ko ay nanatili ang kuryenteng iyon. "Do you want this setup, Elix?" tanong nitong muli. Wala parin akong makitang emosyon sa mga mata niya. Gusto kong umiwas sa mga tanong niya. Hindi ko kasi alam ang isasagot ko sa mga ito. Sumasakit ang ulo ko sa mga tanong niya. Ano nga ba kasi ang gusto ko? Bakit hindi ko nalang siya diretchuhin at sabihing ayoko din sa ideya ng pagpapanggap na ito. "I like you Rielle!" bulalas ko sa kanya. Pero pagkatapos non ay narealize ko na mali ang sinabi ko. 'Hindi iyon ang sabi ng utak ko. Damn!' Hindi ko na mababawi yon dahil magmumuka lang akong katawa tawa sa harapan niya. Nakatulala lang siya sa sinabi ko. Nang bigla niya kong siilin ng halik. Banayad lang ito sa una pero lumalim sa katagalan. Napayakap ako sa batok nito at tinugon ko ang bawat halik niya. Hinapit niya ako sa bewang at tsaka binuhat at inilapag ako sa mesa. Naramdaman ko ang kamay nito na humawak sa leeg hanggang sa batok ko para lalong dumiin ang mga halik niya. Sa gitna ng bawat halik ay bumulong ito. "Please... stop pretending, Elix." tsaka niya hinagod ang labi niya sa leeg ko.Concluida
Sa isang tahimik na baybaying bayan, nagtagpo ang dalawang pusong sugatan - si Lara, ang pintor na tumigil nang maniwala sa pag-ibig, at si Eli, ang musikong natutong tumawa sa gitna ng sakit. Sa pagitan ng alon at awit, unti-unting nabuo ang isang koneksyon na hindi nila inasahan. Ngunit habang lumalalim ang pagmamahalan, kasabay nitong dumarating ang mga lihim, pangako, at mga paalam na hindi maiiwasan. Isang kwento ng pag-ibig, pagkawala, at muling pagbangon. Dahil minsan, kahit matapos ang lahat, may mga awit na patuloy pa ring umaalingawngaw sa puso. > "Don't cry, my love... kahit wala na ako, nandiyan pa rin ako sa hangin."
Más detallesPautas de Contenido