Kurşun Yarası

Kader ağlarını örmüşken bize izlemek kalır. Bizler sadece çizilen yolu yaşayanlardık. Bazen bir kurşunla, bazen bir bakışla, bazen de tek bir kelimeyle şekillenen hayatların figüranları... Biz sandık ki seçimler bize ait, oysa çoktan yazılmış satırların arasında kaybolan kelimelerdik. Belki başkaldırdık, belki sessizce boyun eğdik; ama her defasında aynı gerçeğe çarptık: insan, kaderinden kaçamaz.

Ben de kaçamadım. Gittiğim görevden yalnızca bir kurşun yarasıyla döneceğimi sanırken, onunla tanışmak asla planlarımın arasında değildi.

"Aklımı aldın!" diye çıkıştım öfkeyle. Ne ara yanıma gelmişti? Ne ara arkamda belirivermişti de ben fark etmemiştim?

O ise sadece sırıttı. Yakışıklı yüzünde, insanın sinirini bozan o umursamaz sırıtış vardı. Bana doğru eğildiğinde gözlerim istemsizce onun gözlerine kilitlendi. Ve o an, dudaklarından dökülen cümle kalbimi güm güm dövdü:
"Oysa ben kalbine taliptim." diye fısıldadı, arsızca...