Next Time #3
- Reads 293
- Votes 29
- Parts 13
Ongoing1h 52m
Last published Wed, Feb 25, 2026
Po chwilach grozy i niepewności Layla i Chaos dostają szansę, by zacząć od nowa.
Tym razem pragną czegoś więcej niż przetrwania - chcą stworzyć prawdziwą, zdrową relację. Ale ich serca są jak ogień i burza. Chaos - gwałtowny, nieprzewidywalny, z przeszłością, która wciąż rzuca cień. Layla - silna, lecz wciąż rozdarta między tym, co było, a tym, co może nadejść.
Czy uda im się odnaleźć równowagę, czy też ich miłość okaże się zbyt krucha, by przetrwać w świecie pełnym tajemnic, namiętności i ukrytych ran?
All Rights Reserved
#43
narkotyki
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Complete
Between Light and Shadow
Po śmierci matki dziewiętnastoletnia Nelly próbuje poskładać swoje życie na nowo. Gdy przypadkowo wraz z bratem w pokoju ojca znajdują tajemniczą rzecz, zaczyna podejrzewać, że jej rodzina skrywa więcej sekretów, niż kiedykolwiek przypuszczała. Wkrótce na opustoszałej plaży poznaje chłopaka. To spotkanie stanie się początkiem czegoś, co wywróci jej świat do góry nogami. Między światłem a cieniem kryje się prawda. I nie każda z nich jest gotowa, by ujrzeć światło dzienne.
Start Again
Bo na tym polega MIŁOŚĆ - Na kłóceniu się i godzeniu, na wytykaniu sobie błędów i przebaczeniu, na milczeniu i rozmowie na słuchaniu i mówieniu na pewności, zwątpieniu i zazdrości, na byciu razem i byciu daleko od siebie ~Yuki i jej mąż Chris zastali wystawieni na ciężka próbę, jednak miłość nie zna granic więc powinni dać sobie radę, lecz kłody rzucane pod ich nogi czasem mogą być większe niż ich miłość do siebie. Jest to druga część książki "Start Over"Complete![Moja Mała Tancerka (czyli baśń o tańcu pośród ciemności) [ZAKOŃCZONE]](https://img.wattpad.com/cover/369888008-256-k893114.jpg)
Moja Mała Tancerka (czyli baśń o tańcu pośród ciemności) [ZAKOŃCZONE]
Klara od zawsze pragnęła tańczyć. Tak bardzo, że aż bolało. Dlatego, gdy podczas przyjęcia nieznajomy mężczyzna przedstawia swoją ofertę, ona nawet się nie zastanawia... Po czasie okazuje się, że zawarta umowa przywiązała jej duszę do tajemniczego Kolekcjonera, a sama Klara stała się niczym więcej jak przedmiotem. Lecz jest jeszcze Tristan, który pojawia się niespodziewanie, burząc ład. Każde ich spotkanie jest dziwne, niechciane, choć jednocześnie sprawia, że w Klarze coś ożywa. Jednotomówka • Okładka autorstwa @Lilianna_Serafin <3Complete
The devil doesn't disappear
Co jeśli 19-letnia kobieta zauroczy się w 34-letnim szefie swojego ojca? Czy to uczucie przetrwa ? Czy zniknie bez śladu? Jedno zdanie które zawsze będzie wspominać o nim „Jeśli chcesz płakać , płacz jeśli chcesz milczeć , milcz ale wiedz że ja zawsze będę „
Najgorszy z Wieczorów
-Spękałeś?-spytał blondyn, luzując koszulę pod szyją. -Chyba oszalałeś-prychnął Jerzy. -No ja myślę-wskazał ręką na kilka uśmierconych osób, leżących nieopodal-Zrobione jak chciałeś. Brak świadków-spojrzał wymownie na niego, a potem na Amandę. -Ale.. -Morda!-warknął mężczyzna, odpalając papierosa-Powiedziałem wyraźnie. Twoja kolej. -Nie mogę-kręcił głową Jerzy i spojrzał błagalnie. -Słucham?-spytał wyraźnie zdenerwowany-Jesteś nam winien przysługę. -Jaką przysługę?-spytała Amanda, widocznie zaciekawiona. -Nie powiedziałeś jej,że zawarłeś z nami układ?-zaśmiał się blondyn-My likwidujemy tych pajaców i świadka twoich wybryków, Jerry, a ty nam dajesz coś w zamian-pokiwał z udawanym namysłem- Zgadnij co? Ile człowiek jest w stanie zrobić aby mieć wszystko pod kontrolą? *Trzy rozdziały są jako opowieść prywatna, aby je przeczytać wystarczy śledzić mój profil*Complete
POSZUKIWANA
Alma Kruk prowadzi spokojne życie. Po skończonych studiach, nie może znaleźć pracy w zawodzie więc wraca w strony rodzinne, gdzie pracuje jako barmanka w lokalnym barze. W wolnych chwilach tworzy projekty wnętrz na podstawie dostępnych w internecie projektów domów, by w końcu urozmaicić swoje CV i dostać wymarzoną prace w biurze projektowym. Jej życie wywraca się do góry nogami, gdy dostaje od matki wiadomość o treści "wracaj natychmiast do domu". Nie zwracając uwagi na nic niezwłocznie wraca do rodziców. Na miejscu zastaje również policję. Dowiaduje się, że jej siostra zaginęła. Alma rzuca wszystko i decyduje się odnaleźć siostrę. Po czasie zaczyna odkrywać mroczne sekrety Sopotu...
Po drugiej stronie
"Przychodziła tu ostatnio często, kiedy nie mogła spać - widok nocnego nieba ją uspokajał. Mimo że miała już trzynaście lat, wolała nie wspominać rodzicom o swoich nocnych wycieczkach. Wpatrzyła się w księżyc, który tej nocy był wyjątkowo jasny. Powoli chował się za wierzchołkami gór, które otaczały niewielką wioskę. Nagle na tle księżyca zauważyła postać. Cień wyjrzał zza skały tylko na chwilę, lecz ona była pewna, że go widziała. Narastająca powoli ciekawość rozbudziła wyobraźnię i dziewczynka zyskała pewność, że już nie zaśnie. Ześlizgnęła się cichutko z dachu i ruszyła piaskową dróżką wijącą się pomiędzy domami. Wiedziała, że nie powinna opuszczać wioski nocą, ale coś ją ciągnęło." "Po chwili mrok stracił gęstość i zobaczyła, jak kamienne bloki oddalają się od siebie i znowu zamykają, tworząc niewielką jaskinię. Malutkie szczelinki w skale doprowadzały do jej wnętrza światło księżyca. Na środku sali tliło się niewielkie ognisko. Dziewczynka ostrożnie przykucnęła przy ogniu i wyciągnęła zmarznięte ręce. Nie zdążyła się zastanowić, kto go rozpalił. Rozmyślenia przerwał jej zimny głos rozchodzący się po jaskini. - Czekałem na ciebie, Analiz. Dziewczynka poczuła, że może mieć kłopoty."Complete
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
More detailsContent Guidelines