❗ UYARI ❗
Bu metin yetişkin içerik barındırır.
Burada herkes yalnız, herkes kimsesiz.
Burası İn!
Burada adalet yok, acıma yok, güçsüzlüğe yer yok, insanlık yok!
Herkes sadece kendi canını düşünür.
Herkes hayatta kalmaya çalışır.
Kimse dost değildir.
Herkes, birbiriyle düşmandır.
Burada hiçbir arkadaşlık menfaatten öteye geçemez.
Başarısız olamazsın.
Başarıya da asla ulaşamazsın.
Burası bizim inimiz... Hepimizin İn'i.
Özgürlüğe aç, adaleti sadece sözlük anlamıyla bilen çocuklar...
Onlar yaşamak zorunda.
Yaşatmak gibi bir dertleri yok.
Bu, onların özgürlüklerini arama hikayesi.
Bu, onların adalet için savaşma hikayesi.
"Artık bu çocuklar kimsesiz değil!" diye bağırdım.
"Ben varım!"
Öfkeyle doldu gözlerim.
"Hepinize yeterim!"
Anlatılanlar tamamen kurgudur. Gerçek kişi veya kurumlarla ilgisi yoktur.
📅 13.06.2022
TÜM HAKLARI SAKLIDIR.
"Kaç kadınla birlikte oldun bilmiyorum ama ben onlardan biri değilim tamam mı!" sinirden ağlıyordum,savaş sabır diler gibi yukarıya bakarken sakin olmaya çalışıyor gibiydi.
"Ben seni hiçbir zaman aynı kefeye koymadım, ne tür şeyler düşünüyorsun bilmiyorum ama böyle şeyler düşünme derin"
"Ben sadece buradan gitmek istiyorum"
"İstemiyorsun"sakince fisildarken tüm gücümle bağırdım.
"Ben bu kahrolası yerden gitmek istiyorum anladın mı?" Savaş bana biraz daha yaklaşırken yumruk attığı elini umursamayip kalbimin üzerine koydu.
"Ne olursa olsun,ne yaparsan yap sen benden gidemezsin stajer" yumuşacık çıkan ses tonu beni daha çok kendine çekerken daha çok ağlamaya başladım. Elleri belimi sararken kafamı göğsüne koydum. Göz yaşlarim gömleğini islatmişken saçımı yavaşça okşadi. Her seferinde yelkenleri suya indiriyordum. Neden söz geçiremiyordum kalbime! Ne yapacaktım ben? Onsuz da olmuyordu onunla da olmuyordu. Belki de aşk dedikleri şey tam olarak buydu.