Son Mektup

İntihar içerir
Hassas kullanıcıların okumaması önerilir.

"Bazen bir mektup, sadece bir veda değildir. Bir haykırıştır. Duyulmayan bir çığlık, fark edilmemiş bir iz."

Polat sıradan biri gibi görünüyordu. Sessizdi. İçine dönüktü. Ama bazen sessizlik, en çok şey anlatır. Bu hikâye, bir çocuğun kalbinde birikenleri; görülmeyen yaraları, duyulmayan cümleleri anlatıyor.

Ailesine yazılmış birkaç satırla başlayan bu yolculuk, okuyucuyu geriye - çocukluğa, sevgiye, kırgınlığa ve çok geç kalınmış fark edişlere - götürüyor.
Ve sonunda şu soruyu sorduruyor: Birini gerçekten tanımak için ne kadar geç kalmış olabiliriz?

Gitmeden önce... duymamız gereken şeyler vardır.
Ve bazen artık çok geçtir.