My Husband Is My Boss [On-going]

PROLOGUE: MGA TALA SA TABI-DAGAT

Ang dagat ay tahimik noong araw na iyon-kulay-asul na parang batis ng langit, na nagliliwanag sa ilalim ng sikat ng araw. Dalawang bata ang naglalaro sa buhangin: isang batang babae na may mahabang buhok na kulay-kape na palaging nakalugay, at isang batang lalaki na may matitinding mata na parang bituin, na laging may ngiti sa mukha kapag kasama siya.

"Bryce, tingnan mo!" sigaw ng batang lalaki, habang inilalabas ang isang maliit na kahon na gawa sa kahoy-pininturahan niya ito ng kulay puti at may mga tuldok na parang bituin. "Gawa ko ito para sa iyo. Para sa ating mga tala."

Lumapit ang batang babae at tiningnan ang loob ng kahon-mayroong mga piraso ng papel na may sulat na kanyang sariling sulat (mga pangarap na maging guro, magkaroon ng sariling bahay), at isang maliit na hikaw na hugis bituin na gawa sa tanso.

"Ano ang nakasulat diyan, Xia?" tanong niya, ang mga mata ay kumikinang ng tuwa.

"Isang pangako," sagot ng batang lalaki, na kumuha ng kanyang kamay at hinawakan ito nang mahigpit. "Pangakong hindi kita iiwan. Pangakong tayo ay magiging magkasama habang buhay. At kapag laki tayo... ikaw ang magiging asawa ko, at ibibigay ko sa iyo ang lahat ng bituin sa langit."

Ngumiti ang batang babae at ibinigay ang kanyang kamay para makipag-pinky swear. "Sige, Xia. Pangako rin. Hindi kita kakalimutan, kahit anong mangyari."

Ngunit bigla na lang may malakas na ugong-isang pagsabog na nanggaling sa malapit na pabrika. Ang dalawang bata ay nagtago sa ilalim ng isang malaking puno ng niyog, takot na tumingin. Ang batang lalaki ay yakap-yakap ang batang babae nang mahigpit. "Huwag kang matakot, Bryce. Poprotektahan kita-pangako ko iyan."

Ngunit sa gitna ng kaguluhan, isang malakas na alon ng dagat ang dumating at kumuha sa batang babae mula sa tabi niya. Ang kanyang kamay ay biglang nawala sa hawak ng batang lalaki.