Versos que no riman

Ο Leo Márquez δεν γράφει για τον έρωτα.
Γράφει για τη νύχτα, για το σώμα, για ό,τι μπορεί να ανάψει μια πίστα και να χαθεί ως το πρωί.

Όμως το επόμενο single πρέπει να είναι διαφορετικό.
Πιο προσωπικό. Πιο αληθινό.
Και για πρώτη φορά, ο Leo παραδέχεται πως... δεν ξέρει πώς να το κάνει.

Ο παραγωγός του, Julián Rivera, προσλαμβάνει τη Lucía Vargas, μια στιχουργό από τη Μεδεγίν που έχει τη φήμη ότι "βλέπει μέσα στους ανθρώπους".
Η Lucía μπαίνει στο στούντιο χωρίς ίχνος εντυπωσιασμού και βλέπει τον Leo σαν ό,τι αποφεύγει: ένα προϊόν, ένα χρυσό εξώφυλλο με άδεια σελίδα.

Εκείνος, πάλι, τη βλέπει σαν μία «ψαγμένη» που γράφει λες και μιλά σε καθρέφτες.
Δεν ριμάζουν.
Δεν ταιριάζουν.
Αλλά το τραγούδι δεν βγαίνει... χωρίς εκείνη.
Και η αλήθεια , η δική τους, η κοινή , αρχίζει να τρυπώνει στα drafts.

Και κάπως, το κομμάτι που γράφουν για τον έρωτα, αρχίζει να τους αφορά πιο πολύ απ' όσο αντέχουν να παραδεχτούν.