21 partes Continúa "Bu evet... içimden sadece bir çığlık olarak çıktı."
Salonda yankılanan müzik, Asiye'nin kulaklarında uğuldamaya dönmüştü. Gözleri, Sarp Yılmaz'ın karanlık bakışlarında kaybolmamak için tavana dikilmişti. Elindeki buket titriyordu. El değmemiş gelinliğin içinde, kendini bir kefene sarılmış gibi hissediyordu.
"Nikâh memuru sorduğunda," diye fısıldadı annesi Nebahat, kulağına sokulmuş halde, "sakın saçmalama. Bu fırsatı kaçırırsan seni gebertirim kızım."
Asiye boğazındaki düğümü yutmaya çalıştı. Gözleri babasına kaydı-Akif Atakul, cebinde milyonluk anlaşmanın anahtarını taşır gibi gururlu bir şekilde dikiliyordu. Onun için Asiye, sadece bir piyondu.
Ve Sarp...
Sarp tam karşısında oturuyordu. Siyah takım elbisesi, sivri çenesi, dik kaşları... ama en korkuncu gözleriydi. O gözlerde hiç merhamet yoktu. Sadece... sahip olma arzusu. Bir yırtıcının avına baktığı gibi bakıyordu Asiye'ye. Dudakları kıpırdadı, sadece Asiye'nin duyacağı şekilde:
"Evet de. Yoksa ben evet dedirtirim."
Asiye gözlerini kapattı.
Nikâh memuru soruyu tekrarladı.
Ve o kelime, istem dışı da olsa döküldü dudaklarından:
"Evet..."
Salon alkışlarla inledi. Ama o an Asiye'nin içinden bir şeyler yıkıldı.
Bu bir evlilik değildi.
Bu, mahkûmiyetin ta kendisiydi.
Sarp yanağına dudaklarını hafifçe bastırırken fısıldadı:
"Artık bana aitsin. Ölmek bile seni benden kurtaramaz, Asiye."
