Phoibos // chanbaek

Gözlerin görmediği vakitte doğan ışığın tohumu,
Ne dalgalar tanır onu, ne de ufkun efendisi bilir adını.
Altının oğlu, derin mavinin kanı ile yoğrulmuş,
Gölgenin soluğunda ya şan ile taçlanır ya da ebediyen söner.
Ateşin dokunduğu gün, yıldızlar titrer;
Ve tanrıların nefesi, bir isimle tükenir yahut şan bulur.