Sen Geldiğin Zaman

Gözlerini kaçırdı. "Biliyorum. Evdeyim zaten. Gördüğün gibi. Zarar veremez." Kaşlarını çattı birden gözleri bana dönerken. "Hem sen niye bu kadar tepki verdin?"

Bakışlarımı kaçırdım. "Çünkü senin için endişelendim."

Kaşlarını kaldırdı. "Bunu biliyorum ama bu biraz fazla değ-"

Sözünü keserek konuştum. Ağzımdan çıkanlardan sonra artık çok geçti. Yıldız gözlerine bakarken, "Çünkü seni seviyorum anladın mı? Çok seviyorum. Seni görünce kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor. Yıldız gözlerin beni kendine esir ediyor." dedim. Titrek bir nefes verdim. "Seni kalbimde senden bile saklarken, yıllar gelmeni bekledim. Allah'a tevekkül ettim. Hayırlısıyla kavuştur diye dua ettim." Yeşil gözleri şaşkınlıkla büyüdü.

"S-sen ne diyorsun Enver?" Gözlerimi kapatıp açtım. "Dur bitireyim de, ondan sonra ne diyeceksen dersin."

"Sözlünle seni gördüğüm de," Acıyla yutkundum. Kalbimi işaret ettim. "Şurama birşeyler battı." Başımı salladım burnumu çekerken. "Evet gelmiştin ama farkında olmadan kalbimi de yerle bir etmiştin."

Gözleri bendeyken yutkundu. Gözlerim hafifçe dolarken burukça tebessüm ettim. "O gün eve geldiğim de seni unutmam gerektiğini kendime tekrar ettirip durdum. Ama olmadı, unutamadım." Gözlerini kaçırdı. Güldüm acıyla. "Sen yokken seni unutamamışım, varken mi unutacaktım?"

Gözlerini tekrar bana çevirirken, "Enver.." dedi yapma dercesine.

"Şimdi sözlünden ayrıldın. Senin için üzüldüm ama kalbimde bir yerlerde o aşık Enver sevinmişti umudum var diye."

Derin bir nefes aldım. "Aslında söylemeyecektim bugün bunları sana. Ama birden ağzıma kadar gelince tutamadım kendimi. Kusura bakma."

"Ne zamandan beri?"

Gözlerimi kaçırdım. "Kendimi bildim bileli."