this is my curse

Στο βασίλειο της Χαλκόσκιας, όπου οι πέτρινοι πύργοι έριχναν σκιές βαριές σαν κατάρες, οι αυλικοί γελούσαν πάντα ψεύτικα και οι υπηρέτες περπατούσαν σκυφτοί, ζούσε ένας γελωτοποιός διαφορετικός από όλους τους άλλους.
Το όνομά του ήταν Δαίμων. Τα μάτια του -σκοτεινά σαν νυχτερινό πηγάδι- έκρυβαν μυστικά, κι ας έκρυβε ο ίδιος τον πόνο του πίσω από αστεία και θεατρικά καμώματα. Κάθε του φιγούρα, κάθε του υπόκλιση, είχε ένα ίχνος ειρωνείας προς τον θρόνο που τον πλήρωνε. Μισούσε το βασίλειο και την αλαζονεία του βασιλιά.

Όμως εκείνο το βράδυ, κάτι θα άλλαζε. Οι πύλες άνοιξαν για να υποδεχτούν την πριγκίπισσα Ηλέκτρα, που επέστρεφε μετά από δεκαπέντε χρόνια εξορίας σε βασίλειο εκπαιδευμένο να την κάνει βασίλισσα.
Η πομπή πέρασε ανάμεσα σε κεριά και κόκκινα πανιά, και όταν η Ηλέκτρα μπήκε στην αίθουσα του θρόνου, ο Δαίμων ένιωσε για πρώτη φορά να χάνει τον έλεγχο. Η ομορφιά της δεν ήταν απλώς σαγηνευτική· είχε την ψυχρή, επικίνδυνη λάμψη μιας λεπίδας. Κι εκείνη, προτού ακόμα μάθει το όνομά του, ένιωσε το βλέμμα του να την να την ακολουθεί... και δεν το απέφυγε.