Kanlı Yelken

Beni mi arıyorsun yoksa?" Diye konuştu tok bir ses. Hızla dirseğimi karnına geçirmek için haraket ettim ama o benden önce davranarak bileğimi büktü ve döndürerek bir kolunu boğa bilecek şekilde boynuma doladı diğer eliyle ise kollarımı arkadan birleştirerek, etkisiz hale getirdi. Kulağıma fısıldadı. "Afferin sana, buldun beni." O konuştuğunda tüylerim diken diken oluyordu. Aslında onunla dövüşecek güce sahibtim ama insanların üzerinde öyle bir etkisi vardı ki kendimi diken üstünde hissediyordum.

Korku muydu?

Hayır ama garib bir etkisi vardı.

Öyleki kurtulmak için tek bir hareket dahi yapamıyordum, kapana kıstırmıştı beni.

"Seni burada bulmayı beklemiyordum." Diye konuştum, en sonunda tutduğum nefesi vere bilmiştim.

Yüzünü göremesemde dudaklarının alayla kıvrıldığını biliyordum. "Benim gemimde beni aramıyor muydun?"

"Hayır."

"Yalancı." Diye fısıldadı beni öne doğru iterken.

Arkamı döndüğümde onu göremedim, geminin etrafını havadan dolayı duman sarmıştı. Etrafımda dönmeye ve onu aramaya başladım. Ama başım o kadar fazla dönüyordu ki.

"Yalancıları sevmem." Diye duyduğum ses son sesti.

Gözlerimi yeniden açtığımda onun rehinesi olarak uyanmıştım...