Son perde: Kıyıda kalan

Ben Hayal...
İsmim masumiyet gibi dursa da, hayatım baştan sona kırık cam parçalarından oluşuyor.
Beni en çok sevenin annem olduğuna hep inandım, en çok yaralayanınsa babam olduğuna...
Ama hiçbiri, gerçeklerin bu kadar keskin olabileceğini söylemedi.

Bir sahil akşamı, sadece cevap aramak istemiştim.
"Benim neyim eksik?" diye sormak... "Neden sevmedin beni?" demek...
Oysa aldığım cevap bir çift kelime değil, sonsuz bir sessizlik oldu.
Beyaz bir odada, günleri saymadan, zamanın yüzünü unutarak...
Ne gece vardı ne gündüz, sadece dört duvarın soğuk nefesi.

Her geçen gün, annemin sesini daha uzaktan duydum.
Her geçen gün, kendimi biraz daha kaybettim.
Ama bil ki, beni oradan kurtaran şey, ne kapıların açılmasıydı...
Ne de babamın pes etmesi...
Beni kurtaran, annemin bana uzanan görünmez elleriydi.

Ben Hayal... Ve bazı rüyalar, uyanınca bile bitmez..