Unutulmuşlar Çukuru

....
Annem mutfağa yanıma gelip bana bit kağıt uzattı. Ona anlamaz gözlerimle baktığımda gözleri ile oku diye parşömeni işaret etti.
Elinden alıp içini açtım ve okumaya başladım.

Son Şafak başlamak üzere!
15 yılda bir düzenlenen, hayatta kalana hayatı boyunca yetecek kadar yüklü bir miktarda para verilen Son Şafak başlıyor.
Katılım için bu ayın 16. Gecesi yeni belirlenen bölge yani Luterà Ormanına gelmeniz isteniyor.
Güncellenen Bazı Kurallar:
-Katılımcılar özgür bir şekilde diğer katılımcıların canını alabilir,
-Birlik olmak kesinlikle yasaktır. Bu fark edilirse katılımcı öldürülür.
-Başlarken yanınıza hiçbir şey alınamaz!
Amaç;
İki hafta boyunca ormanda tek başınıza kalmanız gerek. 2 haftanın sonunda kazanana 18.000 Korin verilecek.

"Bunu bana getirme amacın ne anne?" dedim sorgular bir şekilde.

Bir kalem ve kağıt alıp yazmaya başladı. Annem konuşma engelliyim ve bu yüzden çoğunlukla onunla bu şekilde konuşuyorduk.

Yazıyı bitirdikten sonra kağıdı bana doğru uzattı.
" Katılmanı istiyorum. Sakın hayır deme Amaris. Bu vizem için çok büyük bir şans, kardeşin daha iyi şartlarda büyüyebilir. Sadece kendi canını düşünüp bencillik yapma."

"Anne, saçmalama. Oraya giden kimse geri dönmüyor! Beni ölüme mi göndermek istiyorsun gerçekten?" Benim konuşmam bitince tekrar kağıda yazmaya başladı.

Gerçekten beni ölmemi göndermek istiyordu? Kahretsin, onun kardeşimi falan düşündüğü yoktu! Tek düşündüğü kendisiydi. Çocukluğumda da böyleydi. O kadın bir keresinde olarak için beni satmaya çalışmıştı! Ve şuanda tek amacı paraydı.

Ne beni ne de kardeşimi düşünüyordu. Tek düşündüğü kendisiydi.

Kağıdı bana tekrar uzattığında mavi mürekkep ile yazılmış harflerden göz gezdirdim. "Oraya daha önce kimse g