SAYE

"Doğdu mu?"diyerek sordu karşıdaki adam telefonu açar açmaz."Doğdu,az önce geldiler Ömer beyin kardeşleride yolda,geliyorlar."dedi mutfak kapısına doğru bakarken.Hem salondan hem de mutfaktan bahçeye açılan kapılar arasında gözleri mekik dokuyordu."Bu işi hemen yapmayacağız."diyen adam ile kadının kaşları çatıldı."Ne zaman yapacağız?"diye soru yöneltti adama."İyice alışsınlar,onsuz yapamayacak hale gelsinler istiyorum."Kadın sıkıntılı bir şekilde nefesini verirken konuştu."Peki ne zaman olacak?"Adam elindeki viski bardağına bakarken düşündü."İki belki bilemedin üç sene.Benim acelem yok,önemli olan iyice acı çekip acıdan geberecek hale gelmeleri."dedi.

"Bana henüz anlatmadın bu düşmanlığın neden olduğunu.Neredeyse bir yıldır sana çalışıyorum ama bir türlü anlatmıyorsun."dedi karşısındaki adama,aşık olduğu adama.

"Seni ilgilendirmiyor demek ki değil mi?"dedi adam gözlerini devirirken."İki,üç yıl daha nasıl bekleyeceğiz peki?"dedi kadın yeniden."Ben beklerim,sen düşün."dedi adam."Hazar'ı da alabilirdik daha önce bu kadar beklememize gerek yoktu."dedi kadın."Bana o lazım.Yeter bu kadar yakalanmadan kapat.Bir şey olursa da bana haber ver."dedi ve telefonu kadının suratına kapattı.Kadın bıkkınlıkla nefesini verirken telefonu kulağından çekti.

&&&&&&&&&&&

Kaya önce halıda oynayan kardeşlerine baktı,ardından da kucağında olan kız kardeşine.

İçinden geçirdi.

'Bu mutluluğumuz hiç bozulmasın allah'ım.'diyerek o çocuk kalbiyle Allah'a dua etti.

En temiz en içten duasıydı ama hep böyle mutlu kalamamışlardı...