Gece mavisinin içinde kaybolmuş bir kız vardı: Yumei.
Herkes onun sessizliğini gurur sandı, ama o sessizlik aslında çığlıkların susturulmuş hâliydi. Ev, onun için hiçbir zaman "yuva" olmadı. Orada sadece kavgalar, kırık sözler ve suskun bir anne vardı.
Yumei gökyüzüne baktığında hep aynı şeyi düşündü:
"Gökyüzü mavi, ben neden bu kadar siyahım?"
All Rights Reserved