ZERDALİ(Töre)

'Zerdam bir balkona çık ,
sana bir zeytin dalı uzatayım '​

​Zihnimde fırtınalar koptu Bu cümle beynimin duvarlarına çarpa çarpa yankılanırken beni tam sekiz yıl öncesine, o çocuksu ama dünyanın en gerçek masalına götürdü. 17 yaşındaydım Hayatın bu kadar acımasız dedemin bu kadar zalim olduğunu bilmediğim, kalbimin sadece aşkla çarptığı o yaşlar ve o çocuk O yeşil gözlü, bakışlarında kaybolduğum gülüşüyle dünyamı aydınlatan çocuk.

​Onu en son gördüğümde 16 yaşındaydım tam sekiz yıl geçmişti aradan. Dile kolay, koskoca sekiz yıl Zaman nasıl bu kadar hızlı ve bu kadar can yakarak akmıştı? Şimdi neredeydi? Ne durumdaydı? Acaba o da benim gibi bu geçen yılların altında ezilmiş miydi, yoksa beni, o balkonda zeytin dalı beklediğim günleri çoktan unutmuş muydu?

"Yaşıyor mudur?" diye düşündüm, kalbime saplanan bir sızıyla. Beni bu halde görse ne yapardı? O yeşil gözleri bu karanlık zindandaki perişan halimi görse yine aynı şefkatle bakar mıydı bana?​Yavaşça titreyen parmaklarımı yerdeki zerdali çiçeğine doğru uzattım. Sanki dokunsam kırılacak yok olacak bir rüya gibiydi.

Parmaklarımın arasına aldım o narin gövdeyi. Çiçeği kaldırdığım an, o küçük delikten sızan ışık huzmesi tam üzerine vurdu. İnanılmazdı Çiçek o zifiri karanlığın ortasında sanki kendi ışığı varmış gibi parıldıyordu. Beyaz yaprakları gecenin içindeki bir yıldız gibi ışık saçıyordu ellerimde.

​O zerdali çiçeği bu karanlık odada bana bir şey fısıldadı Bahar en sert kışın ardından bile gelirdi ve o yeşil gözlü çocuğun sözleri, bu duvarları yıkacak kadar güçlü bir umut olarak yeniden doğdu içimde. Dokunduğum çiçek sadece bir bitki değildi sekiz yıllık hasretin direnişin ve henüz bitmemiş bir hikayenin ilk parıltısıydı.