The villagers always said one thing-
"Huwag kang papasok sa gubat kapag gabi. Huwag mong hahamunin ang buwan."
Pero kagaya ng lahat ng warnings, mas lalo lang itong nakaka-engganyo.
The night was colder than usual. The air was heavy, parang may nakabantay. I wrapped my shawl tighter around me as I stepped deeper into the forest. My feet crunched against the dried leaves, bawat hakbang tumutunog sa katahimikan ng gabi.
Then I heard it.
A growl. Low, guttural, enough to make my blood freeze.
I should have turned back. I should've run. Pero imbes na lumayo, mas lumapit pa ako.
There-sa gitna ng clearing, dalawang nilalang ang naglalaban. Wolves. But not the kind you read about in fairy tales. These were monstrous, towering beasts, fangs glinting under the moonlight. Their claws ripped through flesh, blood splattering against the ground.
"Diyos ko..." I whispered, my knees weakening.
One of them stumbled, gravely wounded. Its golden eyes flickered-puno ng sakit, pero may kakaibang bagay doon. Something... human.
Before I realized it, I was moving. Running straight into danger.
Lahat sila napalingon sa kinarorononan ko.
Yung naka asul na parang dambohalang wolf na may pulang mata nakatitig sa akin na para bang na shock at may halong takot, sakay tumalon bigla at lumayo sa isang wolf na nakahiga na kulay itim.
Lumalapit ako sa kanya, na walang kirap sa mata, tinitigan ko lang siya habang palapit at ganon din siya na para bang namilit sa sakit.
Nang nakalapit ako sa kanya
My hands shook as I pressed against his wound, kahit alam kong stupid na choice ito.
"Please... don't die," I muttered, tears burning in my eyes.
Isang immortal na pinalaki sa mundo ng mga tao.
Ano kaya ang magiging buhay nya kung kakailanganin na nya ang magbalik sa kanyang tunay na mundo.
Paano nya makokontrol ang nag-uumapaw na kapangyarian na bumabalot sa kanyang katauhan.
Sa dalawang mukha ng pag-ibig. Makikilala kaya nito ang tunay na nagmamay-ari sa kanya?
Makayanan kaya nya ang mga pagsubok na darating...