SON ŞAFAK

Zar zor indiğim servisten okulun o gösterişli basamaklarına doğru yürüdüm. Etrafa hiç bakmadım. Müdür yardımcısı yine hergün ki gibi kapıda öğrencilerin ne giydiğini denetlemekle meşguldü. Ben bu denetlemeyi üstüme bile alınmadan kapıdan geçtim.Bir anda sıcağın müthiş karşılaması yüzümü ve ordanda bedenimi gevşetti. O an yaşadıklarım için sevinmem gerektiğini düşündüm ve koridorda havalı bir yürüyüş sergileyerek merdivenleri çıkmaya başladım. İkinci katı çıktıktan sonra bacaklarımın halsizliğine ve bir kez daha sınıfımın en üst katta oluşuna lanet ettim. Bugün yine hergün ki gibi mi olacak diye düşündüm. Merdivenlerin sonuna gelmiştim, son basamaktan sonra başımı merdivenden kaldırdım ve koridorun karşısındaki uzun boylu, hafif sarışın ve göz renginin hala hangi renk olduğunu anlayamadığım çocuğa baktım. Bakışımla karnıma yayılan ağrı bir oldu. Her adımımla ona daha çok yaklaşırken, acaba günaydın desem mi diye düşünüyodum. Bir anda nasıl olduğunu anlamasamda gözlerimiz birbirine değdi