Yansıma

Her zamanki gibi kâbusların boğucu gölgesinde uyandı Atlas. Terli alnını silerken bir süre odasının sessizliğine kulak kabarttı. Sonra bakışları pencereye kaydı. Camın yansımasında simsiyah, kıvırcık saçlarını uzun uzun inceledi. Kendinde en çok sevdiği şey onlardı; karanlıkta bile parlayan, dağınık ve özgür saçları.

Ama kalbinde, saçlarından da değerli bir şey vardı: Gökay. Atlas'ın içinden asla sökülüp atılamayacak bir isim... Yıllardır onu uzaktan seviyordu. Altı yıl önce, hayatının en karanlık günlerinde girmişti hayatına. O zamanlar Atlas henüz 10 yaşındaydı. Ailesini kaybettiğinde, istemeden amcasının yanına taşınmak zorunda kalmıştı. Amcasını hiçbir zaman sevmemişti; çünkü adam ona sürekli kötü davranıyor, her fırsatta yarasını derinleştiriyordu.

İşte o dönemde çıkmıştı Gökay karşısına. Onun gülüşü, Atlas'ın karanlığına küçük bir ışık gibi düşmüştü. 13 yaşında fark etmişti Atlas, içinde büyüyen o tuhaf duyguyu: aşk. Zamanla bu his daha da büyüdü, dallandı, kök saldı. Aradan üç yıl geçti. Artık Atlas 16 yaşındaydı ve Gökay'a olan sevgisi kalbine sığmıyordu.

İçinde fırtınalar kopuyordu. Onu görmeden duramıyor, yanındayken nefes alışını bile dinliyordu. Ama söylemeye cesaret edemiyordu. Bu yüzden, en sonunda aklına tek bir çare geldi: başka bir hattan, kimliğini gizleyerek Gökay'a yazmak.

Atlas, telefonunun ekranına bakarken parmakları titredi. Yazacağı her kelime, belki de yıllardır içinde sakladığı sırları açığa çıkaracaktı.

Ve böylece, hikâye başladı.

[BL]