SÜKUT...

Bütün kelimeleri kuyulardaydı...

Yığınla, dudaklarından bir kere bile çıkmamış, çıkamamış kelimeler..!
önceleri düzenli bir şekilde istifliyordu kalbinin derinlerine. Bir gün çıkarıp hepsini tek tek söyleyecekti, söylemeliydi! Hayatının yönüydü o kelimeler , tek silahıydı!
Ama hiç çıkamadı kalbinden, dökülemedi dudaklarından. Çünkü hiç dinleyeni olmadı! Sahibine veremedikten sonra ne anlamı vardı ki ortaya saçmanın...
Artık kalbi de almıyordu! Geceleri, bastı kelimeleri birer birer sandıklara! Arasına ruhunu, sabrını ve gözyaşlarıyla yaşanmamışlıklarını da katarak! Zamanın tozuyla karıştı birbirine harfler ve en sonunda bir kilit vurup sandıklara, attı ıslak, soğuk ve derin kuyulara...! Bütün geçmişi kuyulardaydı artık...