BANA ABİ DEME

UYARI :
"HİKAYE DE YER YER YETİŞKİN İÇERİKLİ SAHNELER OLACAKTIR !
ALINTI :
"Benim ilk yanlışım sendin Dağhan. Ben hayatımda ilk kez kalbime söz geçiremedim, bana rağmen, korkularıma rağmen seni sevmesini engelleyemedim. Ve sen Dağhan, sen şimdi beni tekrar yetim bıraktın, sen şimdi beni bir kez daha öksüz bıraktın."
Dağhan yıkılmaz bir edayla tam karşımda durup söylediklerimi dinlerken ben paramparça olmuştum. Gözlerinde ki duygusuzlukla yarışırdı gözlerimde ki acı.
"Senden beni sevmeni ben istemedim gece. "
Gözyaşlarımı tutamadım hayatımda ilk kez, gözyaşlarım bir bir akarken acıyla gülümsedim.
"Ama sevdim. Benim sevgimin sana bir zararı yoktu Dağhan, ama senin öfken beni bir kez daha kimsesizlikle tanıştırdı. Ben bir kez daha annemle babamı kaybettim Dağhan, senin yüzünden! "
Daha fazla dayamayarak dizlerimin üzerine düştüğümde gökyüzü de benim gibi dayanamayarak şiddetli bir gürültüyle gürledi ve ardından sağanak şeklinde attı içindekileri, ben içimde ki acıyı atsaydım tüm ülke sular altında kalırdı. Ama bunu yapacak kadar bile gücüm kalmamıştı.
Dağhan bana doğru bir adım atmıştı ki elimi kaldırdım durmasını isteyerek.
"Sen artık bana gelemezsin. Bende ne kadar istediysem de gelemedim zaten. Seni göremeyeceğim kadar uzağa git, öyle uzaklaş ki gölgen düşmesin gölgemin üstüne, öyle uzaklaş ki aldığın nefes benim nefes aldığım şehirde olmasın. "
Dağhan arkasını dönerek benden uzaklaşmaya başladığında yağmurun altında hıçkırarak ağlamaya başladım.. Şimdi yıllar sonra yine bir sokak köşesinde, tek başımaydım, ve yine yanımda tek olan bitmek bilmeyen gözyaşlarım olmuştu.