Chances

Mainit. Sobrang init.
Ramdam ko ang paggapang ng apoy sa balat ko habang ang sigaw ng mga tao'y humahalo sa tunog ng mga espada.

Sa harap ko, nakaluhod si Kael-duguan, pero matapang ang mga mata.

"Lia... tumakbo ka!" sigaw niya, nanginginig ang tinig.

Pero hindi ako makagalaw. Hindi ko siya kayang iwan.
Isang anino ang lumitaw mula sa dilim-ang lalaking may mata na parang walang kaluluwa. Bago ko pa namalayan, kumislap ang talim ng espada at dumiretso sa dibdib ko.

Sa huling sandali, nakita ko ang luha sa mga mata ni Kael.
At habang bumabagsak ako, may isang boses sa hangin:
"Hanggang sa muli, kayo'y magkikita."

Nagdilim ang lahat...
Pero bago ako nawalan ng ulirat , naramdaman ko ang malamig na hangin-at sigurado akong... hindi pa tapos ang kwento namin.