KÜL KIYISI

Masallarda prensler olur. Bazılarında ise kalpsiz krallar. Kalbi bana ait bir kral, kalpsizliği bana olan bir prens buldum. Biri beni bir ateş kadar keskin kıldı.. diğeri ise kül... bu hikayede yanan hep ben oldum. Yok oldum, kor oldum ve en sonunda yine kül.

Ala akova hayatı boyunca kaderinden kaçmayı dilemişti. Duyduğu, gördüğü, hissettikleri onu sadece ucu bucağı olmayan bir korku içine hapsetmişti. Kaderin vereceğini kendine yasaklamışken gözleri kör olup kendine bir yara açmıştı.

Geçmişi ardında bırakıp kaderinden kaçmak ise en büyük hatasıydı. Kader yıllar sonra o iki tanıdık yabancıyı karşılaştırmaya yüz tutmuş gibiydi. Ne yazıktır ki artık yaşanılanlar eskisinden daha da karma karışıktı.