Karanlıktan Korkmam Ben

Karanlıktan korkar mısın ?
Bu soruyu sorabilmişti en nihayetinde. Dikkatle davranışlarımı izliyordu.

"Karanlıktan korkmam ben. Aslına bakacak olursak o benden ve yapabileceklerimden korkmalı."

Nedense onun bu ukala ama kendinden emin tavrı genç kızın hoşuna gitmişti. Ama yine de sorgulayacaktı.

"Kendinden çok emin gibisin, ya seni yutarsa?"

Meydan okurcasına gözlerinin içine bakarak konuştum.

"Bu olmayacak çünkü kendimi tanıyorum ve neler yapabileceğimi biliyorum."

Aniden bir güven duygusu sardı ruhunu, sanırım bu genç adamdan kaynaklanıyordu ve onunla her şeye hazırdı.

"O halde tut elimi birlikte yürüyelim."

Sanki uzun zamandan beri beklediği bir şeyi gerçekleştiriyordu, bunu kelimeleri değil gözleri söylüyordu ve bana uzattığı o küçük eli.
Birden elimi tuttu. Başta şaşırsam da sonra avucumdaki minik eli daha sıkı kavradım. Bu minik ellerin sahibine baktım,gülümseyerek konuştum ;

"Karanlığa doğru?"

Başıyla onaylayarak yanıtladı.
"Karanlığa doğru."