Küllerimin İzi
Bazen susmak, en büyük çığlıktır.
Hiçbir şey göründüğü gibi değil.
O, geçmişini unutmamış bir kadın.
Ama artık kimse onun kim olduğunu hatırlamıyor.
Yeni bir isim, yeni bir yüz, yeni bir hayat...
Peki ya içindeki o susmayan ses?
Bastırılmış öfkenin, unutulmamış acıların ve yarım kalmış bir hesaplaşmanın sesi...
Her şeyin başladığı yere dönüyor.
Ama bu kez sessiz kalmayacak.
Çünkü bazı izler silinmez.
Bazı hikâyeler küllerle yazılır.
Ve bazı intikamlar... sessizce gelir.
"Yaktıklarını sandılar. Oysa ben, yanmayı çoktan öğrenmiştim."