ÇALINAN IŞIK

"Benden uzak dur Harun!" Sesim, buz gibi bir keskinlikle çıktı. "Senden ne kadar haz etmediğimi eminim biliyorsun, o yüzden sürekli karşıma çıkmaktan vazgeç. Salak bir kadın değilim, çok iyi farkındayım." Ben, onun oyunlarını, onun manipülasyonlarını çok iyi biliyordum. Gözünü kısaca dudaklarıma kaysa da, hemen kendini toparladı. "Neyin farkındasın?" diye sordu, sesi alaycı bir tını taşıyordu.

"Bana karşı bir ilgin olduğunu fark etmeyecek kadar salak bir kadın değilim, o yüzden hemen o ilgiden vazgeç, yoksa çok kötü olur!"

Şaşırdığını gördüm. Yüzündeki o alaycı ifade, bir anlığına silindi. Gözleri kısıldı, sanki duymayı beklediği son şey buydu. Benden böyle bir şey duymayı beklemiyor olacak ki, şaşkınca gözlerime baktı.

Bu anlık şaşkınlık, benim için küçük bir zaferdi. Onun o her şeyi kontrol eden, her zaman bir adım önde olan tavrını bozmuştum. Ama bu zafer kısa sürdü. Kendine gelip şaşkın bakmak yerine, alayla gözlerimin içine baktı. Dudaklarının bir tarafı kıvrıldı, sanki benimle eğleniyormuş gibi. Yüzümün her zerresini inceledi.

Sanki bir sır veriyormuş gibi fısıltıyla konuştu. "Yoksa ne yaparsın? Diyelim ki senin gibi şımarık bir kız çocuğuna ilgi duyuyorum... Ne yapacaksın?" Bu sefer öylece şaşkınca ona bakan ben olmuştum. Ne diyeceğimi, nasıl tepki vereceğimi bilemedim. İçimdeki öfke, yerini tarifsiz bir şaşkınlığa bırakmıştı. Bu adam, gerçekten ne istiyordu? Benimle neden böyle bir oyun oynuyordu?

Şaşkın bir şekilde ona bakarken, o gerçek anlamda eğleniyordu. Gözleri, yüzümün her zerresini dikkatle inceliyordu. Benimle ne kadar eğlendiğini asla saklamaya gerek duymuyordu. Bu durum, içimdeki öfkeyi yeniden alevlendirdi.

Ona bir tokat atmak, yüzündeki o alaycı gülümsemeyi silmek istedim. Ama bedenim, sanki bir büyü altında gibi, hareket edemiyordu. Gözlerini bir anda dudaklarıma kayı