//Mr. Riddle//
- LECTURAS 123
- Votos 9
- Partes 3
"Bana aitsin, benimsin, ve bunu istesen de değiştiremezsin."
Bir Tom Marvolo Riddle fic'i.
+18 smut!!
Todos los derechos reservados
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
Kötü Kız Olmak İçin Fazla Tembel
Reina Suzuki aşırı çalışkan bir ofis çalışanıydı... Ta ki ölüp Elerion İmparatorluğu'nun kötü şöhretli kötü kız prensesi Lavinia Devereux olarak uyanana kadar. Bu hikayenin nasıl biteceğini biliyor; zehir içip ölecek. Acısız, kolay bir ölüm. O halde neden kaderi değiştirmek için uğraşsın ki? Kötülük, intikam, kurtuluş...hepsi çok fazla iş gibi görünüyor. Kesinlikle hiçbir şey yapmamaya ve hikayenin kendi akışında ilerlemesine izin vermeye karar veriyor. Ama korkunç babası,İmparator Cassius Devereux, olması gerektiği gibi onu görmezden gelmiyor. Onu izliyor, ona sorular soruyor ve en kötüsü de... gerçekten umursuyormuş gibi davranmaya başlıyor. Lavinia sadece sakin bir kötü kız emekliliği istiyordu...Peki neden herşey değişmeye devam ediyor. _____________________ Çeviri kitaptır.
saudade / orel
Oruç ve Eleni çifti için aklıma gelen tek seferlik kurgulardan oluşmaktadır.
Little Malik
"Hislerimi yok etmek için çabaladığın her saniyede kollarımı bebeğime daha çok saracağım. Ondan nefret ediyor olabilirsin, ama bizi bir bütün olarak seveceksin."Concluida
Babacık ve Prensesi
Hepimizin hayalidir: Mutlu bir evlilik, bir çocuk (bir kız çocuk). Peki ya eşiniz olmadan? Bir adam... Ve onun en büyük isteği kız çocuğuna sahip olmak. Uzun yıllardır beraber olduğu ruh eşini kaybeden adam bu hayaline daha, daha çok sarılır ve çocuk esirgeme kurumundan bir kız çocuk evlat edinir. Peki ya adam buna hazır mı? Taze olan acısını bu şekilde mi kapatacak? '' Yine bir sabaha uyandım, diğer sabahlardan farklı. Bugün aşkımın cenazesi var ve böyle bir hissi ilk defa yaşıyorum. Bundan sonra onsuzum, yalnızım. Her şeyimi kaybettim. Yerden usulca doğruldum ve dolapta asılı takım elbiseme bakıp: 'Off!' dedim. Yüzümü yıkayıp, hiçbir şeyler atıştırmadan takımı giydim. Aklım 'Gitme! Göreceklerin iyi şeyler değil ' diyor ama kalbim onu son bir kez daha hissetmek istiyor. Her zamanki gibi kalp ağır bastı. Anahtarımı aldım evden çıktım. Arabaya doğru yürüdüm, bir sürü anı canlandı: Beraber bu yolda yürüyüşlerimiz, her zaman araba anahtarı onda dururdu çünkü sürekli evde unuturdum. Şimdiden gelişme var. Arabaya bindim. Tüm araba onun parfümü kokuyordu. Bu duygu gerçekten çok ağır! Mezarlığa doğru giderken aklıma söyledikleri geldi, bu yoldan geçerken bana şöyle derdi: ''Mezarlık yolu... Bir gün benim için bu yoldan gideceksin. Ama bundan yıllar sonra.'' Yutkundum...'' Çarpıcı bir psikoloji, komedi, dram...Concluida
efe: a*** s*******la ayni sinifta olmiyim yeter fazlasinda gozum yok🙏 texting, düzyazı [tamamlandı]
Más detallesPautas de Contenido