KADERİN KIRMIZI İPİ

Hayaller gerçekleştikçe anlamlı olur derlermiş. Oysa şu yaşıma kadar gerçekleşen hayal nedir bilmeden büyüdüm ben, ne kardeş diyebileceğim arkadaşım, ne de canımdan, kanımdan olduğunu rahatlıkla söyleyebileceğim yakınım. Yani olduğunu sandığım anlar oldu elbette ama her defasında hüsranla sonlandı. Bahsettiğim, olduğunu sandığım "kardeşim" dediğim insan aslında hiçbir şeyim değilmiş her şeyim dediğim adam ise ondan farkı yokmuş. Meğer ben bir hiçmişim...

Ben Mihri, daha önce hiç görmediği, anne ve babasının layık gördüğü Mihriban ismini bir türlü benimseyememiş karakterine en yakışan şekilde ismini dahi sadeleştirmeyi başarmış, kısa ve öz olan mihri.

Evlat acısının ne kadar büyük bir acı olduğunu büyükannesinin gözlerinde görmüş, büyükbabasının ağzından dinlemiş mihri.

Henüz yirmi yaşında, ikinci kez öksüz ve yetim kalan mihri.

Çocukluğunu anne ve baba hasreti ve özlemiyle geçiren herkesi, en iyi ben anlarım. Anne ve babamın ölümünü hala hangi sebepten kaybettiğimi bilmeden bu yaşıma kadar geldim. Mezarları olmadığı için her saniye gözüm kapıda gelecekleri günü bekledim. Fakat o kapı hiç açılmadı... onlar hiç gelmedi...