içimdeki yabancı

Kalbim deli gibi çarpıyor, nefesim boğulacak gibi kesiliyordu. Elleri titreyerek kendimi sıktım, ama elimden bir şey gelmiyordu. Karanlıkta, sadece o tanıdık ama bir o kadar da ürkütücü koku vardı ve sanki beni çağırıyordu...
Bacaklarım artık tutmuyor gözlerim kararıyor, başım dönüyordu. Koştuğum o yollar ayaklarımın altından kayıp gidiyor, bacaklarım yavaş yavaş beni terk ediyordu. İçimde büyüyen o tarifsiz korku, kalbimin çarpıntısıyla birleşmişti. Sanki göğsümdeki her vuruş, son çırpınışım oluyordu.
Tam yere yığılacağım anda belimi saran bir sıcaklık hissettim. Ne olduğunu anlamadan ayaklarım yerden kesildi. Yüzümde hissettiğim rüzgârla birlikte, ilk defa düşmekten çok yükseldiğimi düşündüm.
Ve sonra, kulağıma dolup içimi ısıtan o kısık ses fısıldadı:

"Yanındayım..."