GÜN IŞIĞIM

Geçmişi ağır bir yük olarak taşıyordum hala omuzlarımda.Unutmak için uğraşmıyordum, hatırlamak için çabalamıyordum.Çünkü unutursam yine aynı hataları yapar yanlız kalır ve yine deliririm diye düşünüyorum. Doğrusunu söylemek gerekirse pek iyi bir geçmişim yok.Ama şuan o eski yalnızlığımdan da eser yoktu çünkü yanımda kan bağım olmamasına rağmen canımı verebileceğim bir ailem vardı. Kardeşlerim canımdan çok sevdiğim insanlar bana bir aile vermişti. Hayatımı onlara borçluydum neşemi onlara borçluydum sevgimi onlara borçluydum. Kardeşleriminde benim gibi kötü geçmişleri vardı her birini teker teker karanlıktan çıkarmış elimden geldiği kadar korumuş sevmiş ve yaralarını sarmıştım. Şimdi şuan çok güzel bir ailem vardı ve bu aileyi hiç kimse yıkamazdı. Derken kendi ellerimle ailemi bozdum kardeşlerimi yanlız bıraktım ve yıkıldım birinin beni sevebileceğini beni herşeyimle kabul edeceğini sandım ve bir Deli Yüzbaşına gönlümü kaptırdım ama yanılmışım bunu çok sert bir dille öğrendim ona kızmak bağırmak ondan nefret etmek istiyorum ama onu bile beceremiyorum. Çünkü hala onu görünce kalbim deliler biri çarpıyor.