KALP VE KURŞUN

Aşk... Bir kelebeğin kanat çırpışından daha narin, bir volkanın patlamasından daha yıkıcı olabilir mi? Sınırları var mıdır sevginin, yoksa okyanuslar kadar sonsuz mudur?

Bana bir hapishane sundu, sevgiyle örülmüş parmaklıklar ardına hapsetti. Nefesim, onun varlığında kaybolan bir fısıltıya dönüştü. "Seni seviyorum," dedi, oysa ben o sözcüklerin ardında "Sana sahibim,"in fısıltısını duydum. Bana bir hayat sundu, ama o hayatın tek kahramanı kendisiydi. Peki, birinin size sahip olma arzusu aşk mıdır, yoksa sadece bencilliğin en acımasız hali mi? Birinin sizi kendinizden bile koruyamayacak kadar ele geçirmesi, sevgi midir yoksa bir esaret mi?

Diğeri ise bana kanatlar verdi. O, beni benden bile daha iyi tanıdı, ruhumun en derin yaralarını şefkatle sardı. "Seni seviyorum," dedi ve o sözcükler tüm evrenin en güzel melodisiydi. Onun sevgisi, bir sığınaktı; fırtınanın en şiddetli anında bile huzur bulduğum bir liman. Peki, sizi kendinizden bile koruyan bir sevgiye ne denir?
Size kendiniz olma cesaretini veren bir aşk, en büyük özgürlük değil midir?

Bu iki aşkın kesişiminde, kalbiniz hangi yolu seçecek? Birinin sizi ele geçirme arzusu, diğerinin ise sizi özgür bırakma isteği arasında, gerçek aşk nerede saklı? Ve siz, kendi kalbinizin fısıltılarına kulak vermeye cesaret edebilir misiniz?