Yaratılamayan ırk

***

Helin Yıldırım, gözlerini açtığında kendini şeffaf bir kapsülün içinde bulur. Henüz kendisine dair hiçbir şeyi hatırlamayan Yıldırım, bir deneye kurban gittiğini bilmiyordu. Bilim insanları kendi ırklarından birini kullanarak insanları tamamen üstün kılmayı amaçlayan bir proje planlıyorlardı. Daha güçlü bir beden, daha güçlü bir bağışıklık sistemi. İnsanları daha da üstün kılan yegane şeylerdi bunlar, onlara göre. Helin bu projeyi kabul etmemişti, fakat bilim insanlarından biri olan babası kızını gönüllü olarak bu projeye kurban vermişti. Helin, uyanmaması gereken bir zamanda uyanarak ırkın yaratılmasını sabote etmiş. Üstüne üstlük yaşayarak bu projenin kısmen de olsa başarılı olduğunu kanıtlamıştı. Şimdi ne olacaktı? Daha doğrusu şimdi, ne olmalıydı?

***

Parmaklarımın arasından yükselen cızırtılı elektrik benim artık bir insan olmadığımı doğruluyordu. Onlar beni değiştirmişlerdi. Beni tamamen kendileri yaratmış, adeta tanrım oluvermişlerdi. Bilgisayar başında duran adam her klavyeye dokunduğunda bedenimden farklı farklı tepkiler yükseliyordu. Zaman geçtikçe hangisi gerçek, hangisi kabus ayırt edemiyorum. Ayakta, onun karşısında bir kukladan farkım yok. İplerim onun parmaklarının arasında.

Bedenimde birdenbire hüküm süren ısı ayaklarımdan başlayıp başıma dek yayıldığında bu can yakmıyordu. Şaşırmadım veya aşırıya kaçan bir tepki vermedim. Sanki tüm benliğim bunu bekliyormuş gibiydi, işte beni korkutan buydu. "Bundan bahsediyoruz." diyen adam klavyede parmaklarını her hareket ettirdiği vakit bedenim ona tepki veriyordu. Dudaklarımın arasından bir nefes vererek "Tamam." diye mırıldandım.

Ben insanım fakat bir o kadar da değilim. Ben yaratılamayan, ama başarılı bir ırkım. Ben, bilim insanlarının en büyük çelişkisi Helin Yıldırım.

Hikayenin tüm hakları yazara aittir. İzinsiz k