Wciąż o Tobie

Ta opowieść nie jest o nim. Nie jest też o mnie - przynajmniej nie dosłownie.
To opowieść o tym, jak czas, pamięć i niespełnione uczucia mogą przeżyć swoje drugie życie. Jak ważne jest bycie sobą, nawet jeśli czasem trzeba przejść bardzo długą drogę by sobie na to pozwolić.
Pisząc to, chciałam oddać hołd tym momentom, które formują nas, gdy jeszcze nawet nie wiemy, kim jesteśmy. Tym rozmowom, które kończą się zanim naprawdę się zaczną. Tym spojrzeniom, które zapamiętuje się na lata.
I sobie - tej młodszej, niepewnej, czułej - którą w końcu mogłam objąć na nowo, nie z wyrzutem... a z wdzięcznością.
To ukłon w stronę szkolnych lat. I wszystkich wersji mnie, które wtedy próbowały się zmieścić w cudzych oczekiwaniach.
A dziś - w końcu - postanowiły być sobą.