Bound by the Crown

****
هر بار که امگا می‌خندید، هوا بوی شکوفهٔ گیلاس و وانیل می‌گرفت؛ شیرین، گرم و خطرناک، درست مثل قولی که هیچ‌وقت قرار نبود به آن عمل کند. نمی‌فهمید، او یک مرد بالغ بود، دلبستن به گل هایی که به وزش باد از روی شاخه چیده میشدن، اصلا به هیولای سردی که خون مینوشید نمیخورد.
****
او میدانست، اینکه همه این ها نقابی بیش نیست، اینکه روح کوچکش هر لحظه بیشتر خود را در اقیانوس افکارش غرق میکرد. میخواست دستش را بگیرد، بگوید تنها نیست، اینکه پسرک آن ستاره درخشان را خیلی قبل ها به دست آورده بوده... اما کسی که قرار بود آن ستاره را در دستان خود پسرک پر پر کند حق نداشت چنین حرف های شیرینی را زمزمه کند.
****
- هر روز بیشتر از دیروز ازت متنفر میشم
- منظورت اینه که هر روز بیشتر از دیروز عاشقم میشی؟ خودم میدونم، تنها فردی نیستی که تو دامم گیر افتاده.
-اگه یه روز از دستت راحت بشم، از صبح تا شب روی قله کوه الماس سبز همراه با باد های شمالی می‌رقصم.
-زبان پری کوچولو، زبان. چیزی نگو که بعدا پشیمانت خواهد کرد.

****
به بند ها چنگ می انداخت. *یکی نجاتم بده، یکی نجاتم بده،* میسوخت و پوستش را از بین میبرد.
-ببخشید، ببخشید، دیگه تکرار نمیشه... قول میدم... برای منم دردناک بود!
-ببخشید؟ حس حقارت نمیکنی؟ کمی غرور داشته باش و مسئولیت کاری که کردی رو به