KİMSESİZ KENT

"Paramparça olduğunda, çoğu şeyi tekrardan birleştirebilecek gücüm olsa da; içim paramparça olduğunda, nerede, nasıl dinlendiririm şu ruhumu bilmiyorum. Etrafımın, kimsesizliğime kimsesizlik katacak insanlarla çevrili olmasını hâlâ kabullenebilmiş değilim. Ve gün geçtikçe sayıları artıyor. Her giden gibi, açtıkları yarayı daha da büyütmeden gitmiyorlar. Sonra, acıyı neden bu kadar çok hissettiğimden şikâyet edip, bazen kendimi de suçlamama sebep oluyorlar. Pekâlâ, gerçekten kendi kendimi kıran bensem, toparlayabilirdim de... Öyle değil mi? Her şey tahmin edilebilir olurdu. Belki de sevdiklerimin beni kırması ihtimalini tahmin edemediğim değil; tahmin etmek istemediğim içindir, bir girdabın içinde bitmek bilmeyen kayboluşlarım."