NİSYAN

Nisyan, insanın kendine son merhameti...

☀️🐅

Bir adım geriledim.

Arafın tam ortasındaydım. Bir yanım uçurum bir yanım ateş. Uçurum korkuturken yanmak kül ediyordu.

"Affeder misin?"

Diye sordum titreyen sesimle. Aslında titreyen sadece sesim değildi... Tüm bedenim tüm ruhum titriyordu gerçeklerin acı yüzü karşısında.

"Senin olmayan bir hata uğruna mı bu soru? Affetmeyeceğim şey sen değilsin."

Sesinde gram oynama yoktu. İçimdeki umut beni gevşetirken tekrar sordum.

"Aşk affeder mi bizi?"

Tekrar bağlanır mıydı kaderlerimiz bir daha ayrılmamak üzere. Yeminler edilir miydi bu aşk uğruna tekrardan, küllenmiş kalpler yeniden tutuşur muydu iki aşığın gözyaşlarıyla...

"Bizi o bağlamışken mi? O bize küsmemiş bile Güneş'im..."

Bir adım attım ateşe.

Ateş bana el uzatıyordu sanki, içine alıyordu ama yakmıyordu. Seviyordu.

"Sen peki? Bağlar mısın kader iplerimizi yeniden."

Ruhum ateşteyken yanmak tatlı geliyordu.

"Bizim iplerimiz hala kalplerimizde..."

Sonra anladım.

İyiyi seçmek senin için değil, sana olan faydalarını seçmekti.
Kötüyü seçmek, senin için faydaları yaratanı seçmekti...

Ve bu sayede Gece, Güneşin gülüşüne iptila oldu, yokluğuna mahkum...

❗️❗️❗️❗️❗️Bu hikaye tamamen bir hayal ürünüdür. Hiçbir olay, kişi, zaman, yer ve hikayede geçenler gerçek dışı, tamamen kurgudur.!!!!!!! Psikolojiyi tetikleyecek, rahatsız edici bazı sahneler bulunabilir, okumadan önce bu uyarıladı dikkate alını ve lütfen ona göre okuyunuz!!!!!❗️❗️❗️❗️❗️