MEDALİST- KIZIL FELAKET

Gökkuşağı Nehri'nin yüzeyi, gün batımının son ışıklarıyla sıvı altın gibi parlıyordu. Şafak Ağacı'nın mor yaprakları rüzgârın etkisiyle usulca sallanırken, dalların arasından süzülen ışık Alessia'nın yüzüne vuruyordu. Alessia dizlerini kendine çekmiş, nehrin kıyısında oturuyordu. Gözleri suya sabitlenmişti ama baktığı şeyi görmüyordu. "Ya yanılıyorlarsa?" diye fısıldadı.
Sesinde korkudan çok yorgunluk vardı. "Ya ben onların aradığı kişi değilsem?"
Lionell cevap vermedi. Bir süre yalnızca akan suyun sesi duyuldu.
Sonra Prens, omzunu ağaca yaslayıp gökyüzüne baktı. Mor gözlerinde her zamanki sakinlik vardı.
"Çocukken," dedi yavaşça, "gökyüzünde gördüğüm her yıldızın ulaşabileceğim bir yer olduğuna inanırdım."
Alessia ona dönüp baktı. Lionell gülümsedi.
"Herkes bunun bir hayal olduğunu söylerdi."
Bir yaprak dallardan koparak nehre düştü.
"Bazen hayal ettiğimiz şey yaşadığımız şeyden çok daha gerçektir, Alessia..."
Alessia'nın bakışları istemsizce onun gözlerine kaydı.
"Çünkü insan, yaşadığı dünyada yalnızca var olur."
Rüzgâr hafifçe esti.
"Ama hayal ettiği dünyada kim olduğunu hatırlar."
Alessia'nın gözleri dolduğunu hissetti.
Küçüklüğünden beri ilk kez biri ondan ne olmasını beklediğini değil, kim olduğunu sorguluyordu.
Lionell nehre baktı.
"Belki de bu yüzden bazı hayaller kalbimize bu kadar ağır dokunuyor."
Sesi neredeyse bir fısıltıya dönüşmüştü.
"Çünkü onlar, henüz yaşayamadığımız gerçeklerin sessiz hatıralarıdır."
O an Alessia cevap veremedi.
Çünkü ilk kez, kaderinden değil...
Kendinden korkuyordu.