İNKIRAZ.

"Zihnimin kuyularında, kalbimin en derin mahzenlerinde saklayıp büyüttüğüm acılarım, geçmişimin ağında dönüp duran ama geçmeyen yara izlerimin içinde amansız bir döngünün kucağındaydım. Ölüyordum, fakat yaşıyordum. Kendime olan merhametim uçurumun kenarındaydı, ölümün kıyısında yaşamayı diliyordum. Yaralarımı tekrar tekrar kazıyıp izleriyle alay ederken, O'nun varlığıyla zihnimde susmak bilmeyen çığlıkların gidişini gördüm. Kendi yarasının kabuklarından bize duvarlar ördü. Uçurumun kıyısında beni beklerken, defalarca parçalara ayrılmıştı. Yine de yaralarıyla beraber sardık ikimizin acısnı. O'nun yaraları, onun izleri. Beni kurtardı, beni acılarına sardı iyileştirdi. Onun sığınağı oldum, onun zehiri, onun şifası oldum.
Onunla iyileştim, acıya alıştım.
Kalbimin gürültüyle attığını Onunla hissettim."