GÖLGE TİMİ
- Reads 13
- Votes 3
- Parts 1
Ongoing8m
Last published Mon, Sep 22, 2025
Gölge Timi - Karanlığın içinde sessiz adımlarla ilerleyen bir ekip... Her görev bir test, her karar hayat ve ölüm arasında. Strateji, cesaret ve sadakatle örülmüş bu takım, bilinmeyen düşmanlara karşı gölgelerden saldırıyor. Sen de bu takıma katıl, aksiyonun ve gerilimin tam kalbinde yerini al.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
YAKUT
KARADENİZ VE ASKER KURGUSU!! Bazı insanlar sesini yükselterek değil, gözlerini yere indirerek yaşardı. Yakut, konuşmamayı öğrenmişti. Çünkü her kelime bir tokat gibiydi, her nefes cezasını artırıyordu. Dünyaya sessizce bakan bir çift mavi göz, içindeki fırtınayı anlatmaya yetmiyordu kimseye. Ama karanlık bir hayatta bile, ışık mutlaka bir yerlerden sızardı. O ışık bazen bir bakıştı.. Bir adamın, sustuğu hâlde her şeyi anladığı bir andı.. Kendini yıllarca susmaya mahkûm etmiş bir kızla, konuşmayı unutmuş bir adamın göz göze geldiği o an... Demir Efe Demirci, savaş alanlarından döneli çok olmuştu. Ama bazı savaşlar üniformayla değil, kalple verilirdi. Ve bazı yaralar ilk dokunuşta değil, ilk bakışta açılırdı.. Yakut Nida Sungur'un henüz haberi yoktu... Ama hayat, onu parçalayanların tam ortasında, onu yeniden var edecek bir aşkla bekliyordu... Trabzon'da.
Tenindeki Günah
Karanlık bazen dışarıda değildi. İnsanın içinde yaşıyordu. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken gerçeğin, rüyalardan daha acımasız olabileceğini öğrenmişti. Çizimlerinde huzur ararken ellerine bulaşan mürekkep artık bir kaçış değil, geçmişinin derin izlerine dönüşmüştü. Babasının öfkesiyle büyüyen bir evde sessizce hayatta kalmaya çalışmıştı. Her sözü susturulmuş, her hayali kırılmıştı. Ama içinde yıllardır bastırdığı o karanlık artık susmak istememişti. Ve bir gece... her şey değişmişti. Takip edildiğini fark ettiği anda zaman onun için durmuştu. Tam korkunun içinde kaybolacakken karşısına maskeli bir adam çıkmıştı. Kolundaki lotus dövmesi, Alara'nın hafızasına kazınan tek şey olmuştu. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde Alara artık barda çalışan ve kendi dövme stüdyosunu işleten güçlü ama kırılmış bir kadına dönüşmüştü. Emir Doruk ise motor kulüplerinin karanlık dünyasında yaşayan, kafes dövüşleriyle nam salmış tehlikeli bir adam olmuştu. Doruk, Alara'yı ilk bakışta tanımıştı. Ama Alara onu hatırlamamıştı bile. Geçmiş ise unutulmayı sevmemişti. Özellikle de yıllardır Alara'ya saplantılı olan adam yeniden ortaya çıktığında... Çünkü bu adam yalnızca Alara'nın kâbusu değil, Emir Doruk'un da en kanlı düşmanı olmuştu. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde yıllardır hissetmediği bir titreşim... Belki kader bu kez sadece acı yazmak istememişti. Ama aşk bazen bir kurtuluş olmamıştı. Bazen insanı en karanlık yerine sürükleyen şey olmuştu. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda... O ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark etmişti.
Plüton
Ne de olsa kader ağlarını ördüğü zaman mahşerde de olsa karşılarız.🗝️📷Complete
Mafyanın Karısı
~Dalından koparılmış çiçek solmaya mahkumdur karan ~Sırf o çiçek zarar görmesin solmasın diye o çiçeği kökünden söküp kalbime diktim miray ~Ben, beni seviyorsun sanmıştım Anıl. ~Zaten ben de seni sevdiğimi san diye uğraşmıştım Ayliz.Complete
Gecenin Yargıcı(TAMAMLANDI)
"Korel dur." sözlerimle adımları bıçak gibi kesildi ve durup bana döndü.Gözlerinde o kadar çok duygu vardı ki nefret,hayal kırıklığı ve bitmek üzere olan bir aşkın kırıntıları. "Nasıl yapabildin Lalin ben senin için canımı vermeye hazırken,aşkınla yanıp tutuşurken, sen nasıl bizim saf ve temiz duygularla inşaa edilmiş aşkımıza ihaneti bulaştırabildin?" söyledikleriyle yapmadığım birşey yüzünden başımı öne eğdim.Elini kaldırdı ve yüzüme dokunmak istedi ama dokunmadan elini yumruk yaparak aşağıya indirdi. "Yüzüme bak yaparken utanmadın şimdi mi utanıyorsun?" dediğini yaptım ve ona baktım gözlerim dolmuştu. "Korel ben-" susmam için elini kaldırdı. "Tek kelime etme çünkü inanırım.Sen bana bir kere yapmadım desen ben bütün gördüklerime rağmen yine sana inanırım,yine seni evim,yurdum bellerim." söyledikleri boğazımda bir yumru oluşmasına sebep oldu.Yutkunamadım canım yandı.Cevap vermeyişime karşılık yüzünde buruk bir tebessüm oluştu. "Diyemiyorsun çünkü yaptın.Söylesene Lalin ağır mı geldi sana sevgim? Sen sevilmeyi bilmeyen bir kadınken,hiç sevilmemişken,benim seni canımdan çok sevmem sana ağır mı geldi?" Çağan birşey söyleyeceği sırada susması için kolundan tuttum.Korel Çağan'ın kolundaki elime bakıp gülümsedi. "Değmezmişsin sen sevilmeyi hak etmiyorsun hele ki benim tarafımdan sevilmeyi hiç hak etmiyorsun.Sana şehit haberim gelirse sakın cenazeme gelme.Varlığımda yanımda olmayan yokluğumda hiç olmasın.Sen varlığımın canını yaktın,yokluğumda senin canını yaksın Lalin." *** 15.09.2025✨ Kapak tasarımı @yazarinbahcesi'ne aittir.Complete
Metalik ( Düzenleniyor.)
Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..
SAYE
ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...
ÖMRE BEDEL (4. Hikaye)
On sekizinde hayatı gülücükleri ile dolduran. Ailesinin ufak bebeği dünyalar güzeliydi o. Ta ki evlenene dek. Gülüşleri yüzüne çarpılan her tokat ile silindi gitti. Sırtında parçalanan sopaların, Teninde iz bırakan zincirlerin, güzelim saçlarını okşamak yerine acımasızca koparan ellerin kölesi olduğunda dünyanın gerçek yüzüyle tanıştı. Biri aşk hikayesi mi dedi? Bir vakitler gönlüne bahar getiren o kelimeyi tozlu raflara kaldıralı çok oldu Evelyn'in. Aşk Ömre Bedel Değil, Ömürden Ömür Çalandı. Aşk İhanetti, Aşk Acıdan Başka Neydi? Ha Vardı Bir Aşk. O da Evlattan Başka Bir şey Değildi... Geçmiş evliliğinde onu mutlu eden üç gün vardı. Biri bilmediği evliliğe adım attığı o kara gün, Biri evladını kucağına aldığı gün diğeri ise kocasının öldüğü o kutsal gün. Küçük bir kızken mutluydu Evelyn. Annesinin kaybıyla her şey solup gitmiş inandığı sevdiği her şey gözleri önünde kül olmuştu. Saçı en son ne vakit okşanmış hatırında dahi yoktu. Son altı yıl ömrünün kalanını alıp götürmüştü ondan. Aksi huysuz lanet bir kadına çevirmişti kendisini. Şimdilerde bir oğlu Daniel'e gülümsüyordu bir de dost edindiği sığındığı Leydi Ewans'a. Onu hayata tutunduran başka da ne vardı bilmiyordu. Lakin korktuğu başına gelmişti genç kadının. Ölümüne savaş açtığı püriten cemaati Baronluğun gelecekteki varisi olan oğlunu gerektiği gibi eğitemediğini öne sürmüş kendisini yine aynı görüşten bir adam ile evlendirmeye karar vermiştiler. Kaçarı yoktu şayet bir püriten ile evlenmezse oğlu ağabeyine teslim edilecekti. Sahip olduğu tek şey evladı iken onu kaybetmeyi nasıl göze alsındı? Daniel'den ayrılmamak için önündeki sezonda boy gösterecekti Evelyn. Ağabeyi ve karısından evvel ağına düşürecek dilediğini yaptıracak bir ahmak bulacak bu defa ipleri elinden bırakmayacaktı. Susmayacaktı Evelyn. BirComplete
KARADENİZ VE ASKER KURGUSU!! Bazı insanlar sesini yükselterek değil, gözlerini yere indirerek yaşardı. Yakut, konuşmamayı öğrenmişti. Çünkü her kelime bir tokat gibiydi, her nefes cezasını artırıyordu. Dünyaya sessizce bakan bir çift mavi göz, içindeki fırtınayı anlatmaya yetmiyordu kimseye. Ama karanlık bir hayatta bile, ışık mutlaka bir yerlerden sızardı. O ışık bazen bir bakıştı.. Bir adamın, sustuğu hâlde her şeyi anladığı bir andı.. Kendini yıllarca susmaya mahkûm etmiş bir kızla, konuşmayı unutmuş bir adamın göz göze geldiği o an... Demir Efe Demirci, savaş alanlarından döneli çok olmuştu. Ama bazı savaşlar üniformayla değil, kalple verilirdi. Ve bazı yaralar ilk dokunuşta değil, ilk bakışta açılırdı.. Yakut Nida Sungur'un henüz haberi yoktu... Ama hayat, onu parçalayanların tam ortasında, onu yeniden var edecek bir aşkla bekliyordu... Trabzon'da.
More detailsContent Guidelines