Lines Between Us

Prologue

Tahimik ang paligid, maliban sa mahinang ugong ng bentilador na paulit-ulit na umiikot sa kisame. Sa isang sulok ng kwarto, nakaupo si Kian, hawak ang cellphone, nakatutok sa puting screen na punô ng mga salita. Doon siya mas malaya. Doon siya puwedeng maging “ErosInk” — isang pangalan na walang mukha, walang kasamang panghuhusga, walang takot.

Minsan naiisip niya, kung ganoon lang sana kadali sa totoong buhay—ang magsalita nang walang kaba, ang umamin nang walang takot na pagtatawanan. Pero hindi ganoon ang mundo. Lalo na kapag ang tinitibok ng puso mo ay si Jino Vergara, ang kapitan ng varsity, ang pinupuri ng lahat, at ang taong pinakamalayong marating ng kagaya niya.

Sa kabilang linya ng usapan,

JV23 is typing…

Saglit siyang huminga nang malalim. Walang ideya si Jino kung sino siya. At sa isang banda, ayaw niya ring malaman. Kasi dito lang sila pantay. Dito lang walang pagitan.

Pero sa bawat tibok ng puso ni Kian, ramdam niyang darating din ang araw na hindi sapat ang mga linyang sinusulat niya sa dilim. Darating ang oras na kakailanganin niyang humarap—sa katotohanan, sa sakit, at marahil… sa kanya.