Yazarlar

Vuslatla geçen gecelerin ardından kalan tek sonuç... Hamile bir kadın... Peki o kadın, gerçekten anne olabilecek miydi? Ya da adam, o çocuğu istemeyi göze alacak mıydı? Tüm bu soruların cevabını Dağlı Mahallesi'nde okumaya hazır mısınız? Asaf Dağlı & Deniz Güneş 1. Güven 🥇

"Bizimle geleceksin!" dedi biyolojik babam, sesi keskin ve emrediciydi. "Gelmeyeceğim!" dedim, inatçılığımı saklamadan, kararlılıkla. "Benim sabrımı zorlama. Eğer geleceksin dediysem, geleceksin!" O da inatla, gözlerindeki sertlikle kararlılığını belli etmişti. ...... "SİKTİR GİT EVİMİZDEN!!" diye haykırmıştı öz abim, sesi kulaklarımda yankılandı. Kırıldım... Hem de en derin yerimden. Bir daha onarılamayacak şekilde paramparça oldum. Kendimi yapayalnız, kimsesiz ve çaresiz hissediyordum... ⚠️ Bu kitapta olumsuz ögeler, taciz, şiddet, küfür, psikolojik baskı, intihar, öldürme, yaralanma ve kötü alışkanlıklar bulunur. Lütfen ona göre okuyun..

Ne adam bir daha cebinde ezilmiş papatyalar buldu, ne de kız ezdiği papatyaları hatırladı. ❋

"Murat Abi! Erhan abim kız kaçırmış!!" "Hassiktir!!" . . . . **berdel hikayesidi. eşcinseldir. evlilik yasaldır. okuyun

Biri Kars... Siyah paltolu adamların, taş evlerin ve buz tutmuş sırların şehri. Diğeri İzmir... Saçları deniz kokan, her gülüşü güneş doğuran o kadın. Onlar, zamanın insafsız bir şakası gibi, hayatın tüm kapıları kapandıktan sonra birbirlerinin anahtarını bulan iki ruh. ​O "Geç Kalmış" İtiraf Adam, parmağındaki altın halkayla başka bir kadının sessizliğine gömülmüşken; hayatın damarlarında akmadığını, sadece donduğunu sanıyordu. Ta ki kadını görene dek. O an anladı ki: Aşk, doğru zamanda gelen bir misafir değil; yanlış zamanda evi yıkan bir fırtınadır. Adam evliyken başka birine aşık olabilir mi? Adam o gün sadece aşık olmadı; adam o gün kendi cenazesini kaldırıp kadının kalbine gömdü. Şimdi önünde tek bir soru var: Kendi yıkıntılarından kaçıp İzmir'in maviliğinde mi kaybolacak, yoksa kadının dünyasında bir hayalet gibi, dokunamadığı bir rüya olarak mı yok olacak? ​"Kars'ın karı İzmir'in denizine düştü o gece. Ne kar eridi, ne deniz ısındı... Sadece ikisi de birbirini kirletti. Adamın sadakati bir prangaydı, kadının özlemi ise ucu açık bir uçurum. Hiç karşılaşmamış olsalardı, sadece eksik kalacaklardı; ama şimdi, bir ömür boyu yarım kalacaklar."

17 yaşındaki Defne Elanın hayatının basit bir DNA testi ile mahf olması yetmemiş gibi birde yıllar önce onu terk eden eski sevgilisi dönerse ne mi olur? İşte devamı...

Bir mektup, iki hayatı kül etmeye yeter miydi? Umay, babasının şerefiyle büyümüş bir asker kızıydı. Tek hatası, kalbinin kapılarını yanlış bir anahtarla açmaya çalışan bir arkadaşına güvenmekti. Timur ise okyanus gözlerinin ardında katı bir disiplin saklayan, hataya yer bırakmayan bir bordo bereli. Kendi yazmadığı cümlelerin infazına giden bir genç kız ve adaleti disiplinde ararken adaletsizliğin pençesine düşen bir adam... Ankara'ya uzanan bu yolculukta Umay sadece şehri değil, içindeki o kırılgan kızı da terk ediyordu. Timur içinse asıl savaş şimdi başlıyordu: Yıktığı bir onuru yeniden ayağa kaldırmak.

+90 542... : Pozisyonun ne? Ben: Anlamadım? +90 542... : Futbolda diyorum +90 542... : Hangi pozisyonda oynuyorsun

~Sıradan klişeleri aşan ama yerine bambaşka klişelikler de getiren bir "gerçek ailem" kitabı.~ Hilal Kavasoğlu İstanbul'un sayılı iş adamlarından biri olan Alparslan Kavasoğlu'nun kızıdır. Küçüklüğünden beri babasının ona karşı soğuk tavırlarıyla ve annesinin ona karşı oluşturduğu bazı dayatmalara maruz kaldığı için ikisiyle de pek iyi anlaşamaz. Onun için hayat abisi Orhan ve yakın arkadaşı Doğukan'dan ibarettir. Hilal'in sıkıcı geçen günlerinden birinde aslında gerçek bir Kavasoğlu olmadığı ortaya çıkar ve Hilal'in zaten pek yerinde gitmeyen hayatı hepten altüst olur. "Babam benden utanırdı. Beni sevmesi ve takdir etmesi için gözünün içine bakardım. Ama o gözlerime 2 saniyeden fazla bakmazdı bile. Nedenini o zamanlar anlamazdım. 'Bu ailede Melek kadar bir değerim yok mu?' diye düşünür dururdum. Sürekli kendimi Melek ile kıyaslardım. Ben..çoğu zaman kendi kardeşimi kıskanırdım. Annemse babamdan daha beterdi. Babam beni sosyal yaşamdan soyutlamaya çalışırken annem kahkahalarıma el koyardı. Giydiğim şeylerden davranışlarıma kadar her şeyime karışırdı. En çok da yediğime. O ikisi bana hayatı zehretmek istiyor gibilerdi. Şimdi bakıyorum da gibisi fazlaymış. Öyleymiş..."

"Biz ebedi düşmanuz Koçari kızı." "Ha onu bileydun."