Sessiz Yolcu

Sessizlik hiç bu kadar ağır gelmezdi bedenime
Yolculuk ilk kez bu kadar zor geldi yüreğime
Sadece bir kaç mısra bırakırken arkamda
Hissetmeden konuşmadan tatmadan yürüdüm bu kaldırımlarda
Sabaha uyanmak değil artık derdim
Gecelerde yok oluşuma şahit oldu gözlerim
Kimsesizlik hiç bu kadar acıtmadı canımı
Yoklukta değil varlıkta bıraktım bir yanımı
Öksürüklerle nefes alırken bile incinmeyen boğazım
Şimdi kupkuru kaldı yanıyor gönül mihrabım
Kalk be güzel insan bir yol daha göster bana
Son bir defa da tut elimi arşa kaldır artık yetti bu cana
Hissederken ölümü şakaklarımda başlayan sızıda
Bir Allah kelamı aldı artık kalp kapılarında