Mandalina ve Vanilyadan sonra

"Sisliydi kirpiklerim ve gözlerim yağmurlu"...hayallere boğmuşum kendimi geçmişin grilerinde.Bedenim can çekişiyor günahkar odalarda,aynada kendimi değil de imkansız olamamızı görüyorum.Bu yüzden nefret ediyorum kendimden,kendi yolumdan.Ait olmadığım bir hayalde,en masum hislerimi kitaplarda saklamqya çalışıyorum.Gerçek olmayacak kadar güzel bir gelecek hayal etmiştim,senli ve benli.Doğduğum topraklardan su içmek varken,büyüdüğüm ellerde zehir kusuyorum sanki.Eskiden böyle değildim ben...ta ki bir ela aşka rastlayana kadar.Bir nefes kadar yakın olsan ne fayda,gerçeklerin acısında boğulmuşken.Demet,demet gözyaşları braktın bana,ay ışığında kokunu hissederken.Mandalina ve vanilyalı çaylarda bulurduk gülümsemeyi bir vakitler sen insanken...Senden sonra ınanırmırsın vanilya kokusu hiç almadım.Demem o ki...sen insanlığına geri dönsen de,bana geri dönme;Çünkü ben insan kalan yanlarımı sende braktım.