AHVEM

Mahalle o gün hiç susmamıştı.
Kavganın yankısı hâlâ duvarların arasından dönüp duruyordu.
Kapı aralıklarından bakan kadınlar, balkondaki yaşlılar, herkes o anı konuşuyordu.
Yunus'un sesi sokakta çınlamış, Hayme'nin gözyaşları toprakla karışmıştı.

Hiç kimse, o iki insanın birbirini bu kadar kırabileceğini tahmin etmemişti.
Ama olmuştu.
Gurur, sevginin önüne geçmişti.
Bir kelime fazla, bir bakış eksik...
Ve o son cümle, mahallenin ortasında, herkesin gözü önünde söylenmişti.
Hayme'nin kalbine değil, gururuna saplanan o cümle...

O gece Hayme, sessizce bavulunu topladı.
Annesine sarılırken ağlamadı, babasına veda ederken göz göze gelmedi.
Sadece Elif'le kucaklaştı.
"Dönmem bir daha," dedi fısıltıyla. "Ne bu mahalleye, ne o adama."

Sabah olduğunda sokak boştu.
Hayme gitmişti.
Ve herkes Yunus'a baktı.
Mahallenin bir zamanlar "abisi" olan o çocuğa...
O da kimsenin yüzüne bakamadı.
Bir ay dayanabildi dedikodulara, bakışlara, sessizliklere.
Sonra o da çekti gitti.
İki gurur, bir mahallenin ortasında paramparça kalmıştı.